यस्य चेतः परस्त्रीषु स्थिरं भवति, स सर्वेषु कर्मसु अशुद्धः, पापात्मा, कर्मफलस्य अयोग्यः, सर्वत्र लोके निन्दितः च। तारा तस्यै पतित्वे नष्टे, तं शापयति—“त्वं मम पतिव्रतायाः नाशं करोति, अतः क्षयरोगेण पीडितो भविष्यसि। कृष्णः, दुष्टानां गर्वनाशकः, तव अहंकारं भङ्क्ष्यति।” इत्युक्त्वा सा साध्वी तारा पुनः पुनः अश्रूणि मोचयति। तस्य वचनानि ब्रह्मा, परमात्मा, आकाशः, वायुः, पृथिवी च श्रुण्वन्ति। तथापि, तस्य क्रुद्धः स न बिभेति। स मनसा रथं संचालयन्, मनोहरं रथं आरुरोह। विस्पन्दक, सुरवन, चन्दन, पुष्पभद्रक इत्यादिषु वनान्तरेषु, चन्दनपुष्पशीतलवायुसंयुक्ते पुष्पशय्यायां, पर्वतेषु, नद्यः, सर्वत्र तौ रमणीयं क्रीडं कुर्वन्ति। चन्द्रः, राक्षसाणां भीतः, शरणं गच्छति। भृगुपुत्रः, दयया, तस्य रक्षणं दत्तवान्। दित्याः शक्तिमन्तः पुत्राः सभायां हृष्टाः हासं कुर्वन्ति। पतिव्रतानाशात् चन्द्रमण्डलं पापमयम् अभवत्। तदा शुक्रः, वेदविदां श्रेष्ठः, भीतं चन्द्रं समाश्वास्य वदति— “पुत्र, तव कर्म पापमयम्, अधमम्, अपकीर्तिकरम्। धर्ममण्डले, यज्ञकीर्तिसम्पन्ने, गुरुपत्नीं परित्यज्य, यथार्पितं पुष्पं त्यजेत्। सा शम्भोः, देवेशस्य, गुरुपुत्रस्य, सृष्टिकर्तुः पत्नी। शत्रोः गुणाः अपि वक्तव्याः, गुरुणः दोषाः अपि। गुरुः देवतानां शत्रुः मे, किंतु धर्मस्थानि यत्र, तत्र सनातनधर्मः। धर्मे कृष्णः, कृष्णे जयः। हिंस्राः विनश्यन्ति, धर्मः धर्मिष्ठं रक्षति। तथापि धर्मनाशकं धर्मः न रक्षति, पापिनं च। तव पापं ब्रह्महत्या-पापस्य षोडशांशः। यदि ब्राह्मणपत्नीं वा साध्वीं बलात् गच्छेत्, धर्मं आचर, सौभाग्यशाली, ब्राह्मणपत्नीं त्यज। उपायेन तव पापं दूरं भविष्यति। शस्त्रहीनः, भीतः, दरिद्रः, शरणागतः, राजसूयशतस्य रक्षकः फलं लभते।” एवं उक्त्वा, दैत्यगुरुः, स्वर्गे मन्दाकिनीतीरे, विष्णुपादार्पितं हविः शुभदं दत्तवान्। भीतं पापकर्मारम्भे स्थितं चन्द्रं गोद्रे स्थापयित्वा, शुक्रः पुनः उवाच—“सत्यं व्रतस्य फलम्, सत्यं सत्यवचनस्य फलम्। तीर्थस्नानस्य फलम् सत्यं, दानस्य फलम् अपि सत्यं। ब्राह्मणः, यदि त्रिसन्ध्यां न आचरति, विष्णुपूजायाः रहितः, यदि स्वपत्नीं वञ्चयित्वा परस्त्रीं गच्छति, यदि पत्न्याः दुश्चरित्रायाः वा कुपितायाः वचनैः ताडयति, यदि द्विजः हर्यर्पितं अन्नं न भक्षयति, व्यर्थं अन्नं भक्षयति, जलक्रियाः वा भूमिं खादति, धर्मज्ञ पुरुष, इत्यादि दोषाः धर्मनाशकाः।