पुष्पमालाकाराः, शिल्पिनः, शंखकाराः, डोलकाराश्च—एतान् भगवानेकदा वरं दत्त्वा पृथिव्याम् अधिष्ठापयत्। सुवर्णकारः तु ब्राह्मणात् सुवर्णं चौर्येण गृह्णन्, द्विजश्रेष्ठ, तेन पापेन पतितः। सूत्रकारः अपि ब्राह्मणशापात् भूमौ पतितः। कालक्रमेण चित्रकारः अपि स्वयमेव चित्रकारत्वं प्राप्तवान्। कश्चन विशिष्टः वणिक् सुवर्णकारसंसर्गात् तादृशत्वं आपन्नः। चित्रकारस्य बीजेन शूद्रायाः वेश्यायां पुत्रः जातः। गृहनिर्मातुः बीजेन कुम्भकारस्य भार्यायां अपि पुत्रः उत्पन्नः। कुम्भकारस्य बीजेन डोलकारिण्यां भार्यायां अपि शीघ्रमेव पुत्रः जातः। क्षत्रियस्य बीजेन राजपुत्र्यां अपि तत्क्षणात् पुत्रः जातः। तीवरस्य बीजेन तैलिकायां भार्यायां अपि पुत्रः उत्पन्नः। लेटः तीवर्याः कन्यायां षड् पुत्रान् उत्पादितवान्। ब्राह्मण्याम् अपि शूद्रस्य बीजेन, परदारगमनदोषात्, पतितः जातः। तीवरः चण्डाल्यां सह जातः चर्मकारः अभवत्। मांसच्छेदिकायां स्त्रियाम् अपि तीवरात् कोञ्च इति जातः। चण्डालकन्यायाम् अपि लेटस्य बीजेन, हे शौनक, पुत्रः जातः। अस्थिकर्मकारकन्यायाम् अपि चण्डालस्य बीजेन, क्रमशः पुत्रः उत्पन्नः। गङ्गातीरे तीवर्याः कन्यायां लेटस्य पुत्रः जातः, हे शौनक। गङ्गापुत्रस्य कन्यायां, वेषधरस्य बीजेन, पुत्रः जातः। वैश्यस्य बीजेन तीवर्याः कन्यायाम्, तत्क्षणात् शुण्डी नामकः जातः। क्षत्रियस्य बीजेन करणकन्यायाम्, राजपुत्रः एव जातः। क्षत्रियस्य बीजेन वैश्यायां, कैवर्तः इति प्रसिद्धः। तीवर्यां धिवरपुत्रस्य बीजेन, रजकः नामकः पुत्रः जातः। नापितस्य बीजेन गोपायां, तस्यां स्त्रियाम् सर्वस्वी जातः। तीवरस्य बीजेन शुण्डिकायाः कन्यायाम् सप्त पुत्राः जाताः। ब्राह्मण्यां ऋषेः बीजेन, ऋतुकाले प्रथमरात्रौ, पुत्रः जातः। तदा ब्राह्मणस्य तुल्यं मलिनत्वं, चतुर्थदोषात् पतितत्वं च अभवत्। क्षत्रियस्य बीजेन वैश्यायां, ऋतुकाले प्रथमरात्रौ, अनिर्वचनीयं कर्म कृतम्, यत् क्षत्रियेणापि निषिद्धम्। क्षत्रियस्य बीजेन शूद्रायां, ऋतुदोषात् पापेन, कर्णाभेदनहीनः, क्रूरः, निर्भयः, युद्धे अजय्यः पुत्रः जातः। म्लेच्छस्य बीजेन कुविन्दकन्यायाम्, जोल जातिः उत्पन्ना; जोलस्य बीजेन कुविन्दकन्यायाम् शराङ्कः इति ख्यातः। वर्णसङ्करदोषात्, बहवः जातयः, ये पूर्वं न श्रुताः, उत्पन्नाः। अश्विनीकुमारस्य बीजेन ब्राह्मण्यां वैद्यः जातः। ते ग्रामधर्मज्ञानाः, मन्त्रौषधिपरायणाश्च। शौनकः पप्रच्छ—"हा, केन अविवेकात् बीजदानं कृतम्?" सौतिः उवाच—"कामात्मा सः तां स्त्रीं निर्जने पुष्पोद्यानमध्ये शान्तां दृष्ट्वा। सा सर्वशक्त्या प्रतिरोधं कृत्वापि, सः बलवान् देवः तां विजित्य बीजं न्यवपत्। सा शीघ्रं तं पुत्रं तस्मिन रम्ये पुष्पोद्यानमध्ये परित्यज्य, लज्जिता सदा स्वगृहं स्वपुत्रसमेत्या प्रतिनिवर्तते स्म।