शम्भुः वैष्णवानां मध्ये यथा, माधवः देवेषु यथा, एवं सः परमः श्रेयस्कृत्। “शि” इति अक्षरं शुभत्वं सूचयति, “व” इति दातारं निर्दिशति। यः सदा सर्वेषां लोकानां कल्याणं शुभं च करोति, ब्रह्मादिदेवेषु, ऋषिषु, वेदविद्विषु च सः महान्, सर्वैः पूजितः, आद्यप्रकृतिः, ईश्वरी देवी चास्ति। स एव सर्वमहात्मनां जगद्धारिणां च प्रभुः। हे ब्रह्मपुत्र, धन्यः त्वं, यत् तव गुरु महेश्वरः एव। नारदः उवाच—अहं दुर्गायाः परमं चरितं श्रोतुम् इच्छामि। दुर्गा, नारायणी, ईशाना, विष्णुमाया, शिवा, सती, अम्बिका, वैष्णवी, गौरी, पार्वती, नित्येति षोडश नामानि, तेषां अर्थं, सर्वेषां काम्यं वरं च श्रोतुम् इच्छामि। का तया पूर्वं पूजिता? पुनः केन च प्राचीनकाले? नारायणः उवाच—त्वं ज्ञात्वा पुनः पृच्छसि; शृणु, परम्परया कथयामि। दुर्गा दैत्ये, महाविघ्ने, कर्मबन्धने, महाभये, महारोगे च वर्तते; “आ” इति शब्दः नाशकत्वं दर्शयति। या कीर्त्या, तेजसा, रूपैः, गुणैः च नारायणसमाना। ईशानः सर्वसिद्ध्यर्थं “आ” इति दातारं सूचयति। सृष्ट्यादौ विष्णुना परमात्मना माया सृष्टा। शिवे सा शुभरूपा, शुभदा, शिवप्रियासु च। या देवी सम्यग्बुद्धेः अधिष्ठात्री, सा सर्वयुगेषु वर्तते। यथा भगवान् नित्यः, तथा देवी अपि नित्या। ब्रह्मादिपर्णपर्यन्तं सर्वं मिथ्या कृत्रिमं च। सर्वाः सिद्धयः शक्तयः च तस्याः सर्वयुगेषु सन्ति। सा सर्वान् जन्ममृत्युजरादिभ्यः मोक्षमार्गे नयति। शुभता च मोक्षवाक्—“आ” इति दातारं सूचयति। हर्षे, सम्पत्तौ, शुभे च सा “मङ्गल” इति कथ्यते। “अम्बा” इति शब्दः सदा नमस्कारपूजायाम् उपयुज्यते। सा विष्णुभक्ता, विष्णुरूपा, विष्णोः शक्तिस्वरूपा च। या गौरवर्णा, पीताम्बरा, अस्पृष्टा, परा, शुद्धा, परब्रह्म स्वरूपिणी। सा सर्वेषां गुरुश्च शम्भुश्च, या सती, तस्य शक्तिः। तिथिवैविध्ये, पर्ववैविध्ये, युगवैविध्ये, अन्येषु च भेदेषु, विशेषतः महापर्वणि सा “पर्वणि” इति प्रशस्यते। या देवी गिरिसुता, पर्वते प्रादुर्भूता। सा सदा “सना” इति कथ्यते, विस्तारतः “तनी” इति अपि ज्ञायते। हे महर्षे, एषा षोडश नाम्नां व्याख्या प्रोक्ता। सा कृष्णेन परमात्मना प्रथमं पूजिता। ततः ब्रह्मणा, मदुकैटभयोः भीता, सा पूजिता। पुरा इन्द्रः, दुर्वाससः शापेन तेजोहीनः, तां पूजितवान्। अनन्तरं श्रेष्ठाः ऋषयः, सिद्धश्रेष्ठाः, देवाः, प्रमुखाः मुनयः च तां पूजितवन्तः। ततः सा देवी सर्वदेवताज्योतिषः प्रभवात् प्रादुर्भूता।