यो जनः मोहितः इन्द्रियार्थेषु सक्तः भारतदेशे जन्म लभते, तस्य विषयासक्तचित्तस्य स्थितिः एवम्। अहम्, देवाः, सर्वाणि स्मरामि—अहं हि जातिस्मरः, पूर्वजन्मनः सर्वमपि मे स्मरणे अस्ति। मोक्षार्थं अहं गङ्गायाः परमपवित्रे तटे तपः आचरामि। अन्यत्र यत्पापं कृतं भवति, तत् गङ्गायाम् एव नश्यति; किं तु नारायणतीर्थे तपसा एव तत् विनश्यति। एवं घृताचीवचनानि श्रुत्वा, विश्वकर्मा, वातरूपधारी, मलयगिरिवनस्य रमणीयकानने, पुष्पशय्यायाम्, यत्र पुष्पचन्दनगन्धयुक्तः शीतलः समीरः प्रवहति, तत्र तया सह रमणीयसङ्गमं चकार। तस्मिन् एकान्तवने, तया सह स रम्यसङ्गं अनुभूतवान्। तस्याः कामयितुः स्त्रियाः गर्भः पूर्णः चातिभारः अभवत्। ततः, हे शौनक, स ज्ञानसम्पन्नः सर्वशिल्पविद् विश्वकर्मा, पुष्पकारान्, शिल्पिनः, शङ्खकारान्, दामकारान् च, तेषां वरं दत्त्वा, पृथिव्याम् स्थापितवान्। सुवर्णकारः, ब्राह्मणात् सुवर्णं चौर्यकृत्येन, हे द्विजोत्तम, पातितः; सूत्रकारः ब्राह्मणशापात् भूमौ पतितः। कालान्तरात् चित्रकारः अपि त्वरितं चित्रकारत्वं प्राप्तवान्। कश्चन विशिष्टवणिक् सुवर्णकारसंसर्गात् पतितः। चित्रकारबीजेन शूद्रवेश्यायाम् अपि अपत्यम् अभवत्। गृहनिर्मातुः बीजेन कुम्भकारपत्न्यां अपत्यम् उत्पन्नम्। कुम्भकारस्य बीजेन त्वरितं दामकारपत्न्यां अपत्यम् अभवत्। क्षत्रियबीजेन त्वरितं राजपत्न्यां अपि अपत्यम् अभवत्। तीवरस्य बीजेन तैलिकापत्न्यां अपि अपत्यम् अभवत्। लेटेन तीवर्यां षड् अपत्यानि उत्पन्नानि। ब्राह्मण्यां शूद्रबीजेन, परस्त्रीगमनदोषात्, अपत्यम् पतितम्। तीवरः चाण्डाल्यां सह, तत्र चर्मकारः जातः। मांसच्छेदिकायां स्त्रियाम्, तीवरात्, कोञ्च इति अपत्यम् उत्पन्नम्। चाण्डालपुत्र्यां लेटबीजेन, हे शौनक, त्वरितं अपत्यम् अभवत्। अस्थिकर्मकार्याः कन्यायाम्, चाण्डालबीजेन त्वरितम् अपत्यम्। लेटात् तीवर्यां, गङ्गातटे, हे शौनक, अपत्यम् अभवत्। गङ्गापुत्र्याः कन्यायाम्, वेषधारिणः बीजेन अपत्यम् अभवत्। वैश्यात् तीवर्यां त्वरितं शुण्डी जातः। क्षत्रियात् करणकन्यायाम् अपि राजपुत्रः जातः। क्षत्रियबीजेन वैश्यायाम् कैवर्तः इति कीर्त्यते। तीवर्यां धीवरात् पुत्रः जातः, यः रजकः इति प्रसिद्धः। नापितात् गोपायां, तस्मिन्स्त्रियाम्, सर्वस्वी जातः। तीवरात् शुण्डिकायाः कन्यायां सप्त पुत्राः अभवन्। ब्राह्मण्यां, ऋषेः बीजेन, ऋतुः प्रथमरात्रौ, अपत्यम् अभवत्; ततः ब्राह्मणसदृशं मलिनत्वं, चतुर्थदोषपतनं च जातम्। क्षत्रियबीजेन वैश्यायाम्, ऋतुः प्रथमरात्रौ, तेन अकथनीयम् अकार्यं कृतम्, यत् क्षत्रियेन अपि निषिद्धम्। क्षत्रियबीजेन शूद्रायाम्, ऋतुदोषात्, पापेन च, पतनं जातम्। एवं विविधजातयः, विविधबीजोत्पन्नाः, विविधदोषैः पतिताः, पृथिव्याम् अभवन्।