ततस्तेषां स्तवे तुष्टा सा भगवती, स्नात्वा शुद्धया तां सम्पूज्य। श्रीकृष्णः सस्मितं तां प्रहर्षयन् प्रोवाच—"आज्य ते वचांसि सुस्पष्टं मायया युक्तानि, सुन्दरानने।" तदा सा देवी सस्नेहम् अवदत्—"हे कृष्ण! त्वमेव मम प्राणः, त्वमेव आत्मा।" श्रीकृष्णः पुनरुवाच—"तस्मात्, हे जगन्माते! सर्वाणि तव वचांसि मिथ्यैव। यद् वयं वदामः, तत् सत्यं; यत् मया उक्तं, तत् त्वया श्रुतं।" "त्वयि रक्षितुं अशक्ते मम प्राणः त्वया विना निर्गच्छति। गुणैः सहितं त्वं स्वशक्त्या स्थितासि, तथापि स्वतः निर्गुणा। त्वं ज्योतिर्मयी, निराकारिणी, भक्तजनानुग्रहस्वरूपिणी च। वैकुण्ठे त्वं महालक्ष्मीः, धर्मिणां माता भारती च। पुण्यस्वरूपा तुलसी, लोकपावनी गङ्गा चासि। गोलोके त्वं राधिकेति, गोपिकानां अधिपत्नी। शिवाराधिता त्वया शक्त्या, त्वद्विना सः शवसमो भवति। नारायणः त्वया लक्ष्म्याख्या जगन्नाथः, रक्षकः। शेषः त्वां शिरसि निधाय जगत् धारयति, पृथिवीं च बिभर्ति। सर्वं जगत् शक्तिसंयुक्तमपि त्वद्विना शून्यं, निःशक्तं भवति।" "यथा कुम्भकारः बलवान् सन् मृत्स्नया घटं निर्माति, तथैव सर्वत्र त्वद्विना अहं जडः, अशक्तः। अग्नौ त्वं दाहशक्तिरूपेण स्थितासि; त्वद्विना अग्निः अशक्तः।" एवं स्तुत्वा, जगन्नाथः तां देवीम् अवाप। ततः सः स्वपत्नी सहितः, साकं सर्वजगत्, पर्वतनन्दिनीं एकीभूतं प्राप्तम्। तदनन्तरं राजा हरिप्रियां स्तुत्वा गोलोकं गतः। शीघ्रं सः पुण्यशीलां, सुन्दरां, पतिव्रतां भार्यां लभते। यदा दक्षकन्या मृत्युम् आप, तदा परमात्मनः आज्ञया सः जगत् स्थितम्। कदाचित् दुर्वाससः शापेन देवगणाः श्रीविहीनाः अभवन्। यः एतत् वर्षमेकं शृणोति, पुत्रकामः सन्, सः पुत्रं लभते। या स्त्री कार्तिकपूर्णिमायां एषां स्तोत्रं शृणोति, सा पतिसौभाग्ययुक्ता भवति। यः भक्त्या राधिकां सम्पूज्य, एतत् सदा पठति, सः सर्वं शुभं प्राप्नोति। एवं श्रीब्रह्मवैवर्तमहापुराणे द्वितीयखण्डे नारदनारायणसंवादे हरगौर्याः संवादे श्रीराधिकाख्याने पञ्चपञ्चाशत्तमोऽध्यायः—"राधास्तोत्रपूजावर्णनाख्यायिका" इति समाप्ता। अथ श्रीपार्वती उवाच—"इदानीं रक्षामन्त्रं वद, त्वदीयया कृपया श्रोतुमिच्छामि।" श्रीमाहेश्वरः प्रोवाच—"पूर्वं मया गोलोके परमात्मना एष मन्त्रः श्रुतः। सः परमगुह्यः, परमसत्यः, सर्वमन्त्रसमूहस्वरूपः। एतं गृहित्वा अहं तव स्वामी अभवम्, त्वं च देवानां परमा माता, अधिष्ठात्री। एतं गृहित्वा, गुणातीतः परमात्मा स्थितवान्। एतं गृहित्वा, विष्णुः रक्षकः, सिन्धुकन्यां प्राप्तवान्। चर्मरन्ध्रेषु सर्वेषु अनन्तकोटिब्रह्माण्डानि सन्ति, महान्ति च। एतदधारणेन जपनेन च धर्मः सर्वत्र साक्षी भवति। इन्द्रः देवाधिपतिः एतज्जपाद् महान् अभवत्। चन्द्रमाः एतं गृहित्वा राजसूयमकं चकार। अग्निः अपि एतं गृहित्वा, जपित्वा, जगत् पावयति।" इति कथा सम्यग् प्रवहता, देवीराधास्तुतिपूजावर्णनाख्यायिकायाम्।