पूर्वदिशि मालावतीपुष्पं स्थापनीयम्, आग्नेयकोणे माधवीपुष्पं च विधायेत्। पश्यिमदिशि शशिकलापुष्पं निवेश्य, वायव्ये पारिजातपुष्पं स्थापयेत्। व्रतकाले भक्तः यूतिका-मालती-पद्मपुष्पमालाः समर्पयेत्। सा देवी जगन्माता सनातनी, विष्णोः आद्यशक्तिरूपिणी अस्ति। सा कृष्णप्रेममयी शक्तिः, कृष्णे श्रीस्वरूपा च। अद्य मम जन्म सफलम्, जीवितं चार्थयुक्तम् अभवत्। या राधा कृष्णवक्षसि सम्पूर्णश्रीसमन्विता, या च गोलोके कृष्णप्रिया तुलसीवनान्तरे च वर्तते। चन्द्रावली चन्द्रवने, सत्याः च शतशृङ्गे प्रतिष्ठिता। पद्मावती पद्मवने, कृष्णा कृष्णसरोवरस्थिता च। वैकुण्ठे महालक्ष्मी वर्तते, वाणी च नारायणवक्षसि। सर्वस्वर्गेषु स्वर्गलक्ष्मी देवदुःखनाशिनी तिष्ठति। सावित्री वेदमाता स्वांशेन ब्रह्मणः उरसि स्थित्वा, त्वम् अंशेन तुलसीरूपा, गङ्गा च लोकपावनी भवसि। त्वं कला-शतरूपा-शची-दितिरूपा च स्वरूपेण विराजसे। शुभे, सर्वा देव्यो मुनिपत्न्यश्च त्वदीयांशांशसम्भूताः। एवं सम्यगपहरणं कृत्वा स्तुत्वा च, कवचपाठः कार्यः। यः एवं नित्यं पूजयेत्, स विष्णुतुल्यः भवति, हे भारत। कार्तिकीपूर्णिमायां राधां यः पूजयति, स पुण्यात्मा परमराज्यसम्पन्नः भवति। आदौ वृन्दावनवनरासे क्रमेण सा पूजिता। द्वितीयकाले सृष्टिकर्त्रा अपि तेनैव विधिना पूजिता। नारायणः भारतीं पूज्य महालक्ष्मीमवाप्तवान्। क्षीरसागरतलशायी विष्णुः अपि समुद्रतनयां प्राप्नोत्। त्वं स्वयम् दुर्गारूपा पुष्करे पूजिता जाता। कामः रतिं, धर्मः धर्मपत्नीं स्वरूपेण, देवर्षयश्च पूजया पत्नीं प्राप्नुवन्। तेनैव उपायेन धर्मार्थकाममोक्षाः लभ्यन्ते। श्रीमहेश्वर उवाच— यः तुलसीगोपिकासक्तः तुलसीवने वर्तते, सा स्वस्वरूपशक्तिसमावेशेन लीलया सर्वशक्तिसंहृत्य तिष्ठति। यः श्रीहीनः, श्रियाहीनः, पत्न्याहीनः दुःखितः भवति, सः शुद्धस्नानपूजया स्तुत्या तुष्ट्या तां सम्पूज्य सुखी भवति। श्रीकृष्ण उवाच— अद्य ते वाक्यानि सुस्पष्टमायया युक्तानि, हे सुन्दरानने। कृष्णः सदा मम जीवितं, आत्मा च। अतः, जगन्मातः, सर्वाणि तव वचनानि मिथ्यैव। अस्माकं वचनानि सत्यम्, यत् वदामि तत् त्वया श्रुतम्। त्वां रक्षितुं अशक्तः सन्, त्वयाविना मम प्राणः गच्छति। गुणयुक्ता अपि शक्त्या, निर्गुणा अपि स्वयमेव। प्रकाशस्वरूपा, अरूपा, भक्तानुग्रहमूर्ति च। वैकुण्ठे महालक्ष्मी, साध्वीमाता भारती, पुण्यरूपा तुलसी, लोकपावनी गङ्गा च त्वमेव।