स एव परं ब्रह्म, गुणप्रकृत्यतिक्रान्तः, स्वेच्छया स्थितः। तं द्वादशप्रियगोपसखैः श्वेतचामरहस्तैः सेव्यमानं, कामबाणैः विद्धं, सदा नवयौवनसम्पन्नं, दृढसौन्दर्ययुक्तं च ज्ञेयम्। श्रीकृष्णः, परात्परः सः, रासमण्डलमध्यभागे स्थितः, चतुर्वेदैः स्तुतः, रम्यरूपधारी च विराजते। तत्र वाद्यगीतनिर्घोषं श्रुत्वा, भगवतः पद्मपादौ तुलसीदलैः अविच्छिन्नैः पूज्येते। दूर्वाङ्कुरैः, अक्षतैः, पारिजातपुष्पैः च तस्य पूजनं क्रियते। सदा शान्तः, स्वतन्त्रः, सर्वकारणकारणभूतः, सर्वमङ्गलस्वरूपः, सर्वमङ्गलनिधिः च सः। एवं तं दृष्ट्वा, राजा भीतेन मनसा शीघ्रं रथात् अवातरद्। स च परात्मा तस्मै सेवायाः अवसरं दत्त्वा, शुभाशिषः प्रादात्। तदा राधा स्वस्य रथात् अवतीर्य, कृष्णवक्षसि समालिङ्गनं चकार। श्रीकृष्णेन सा स्मितपूर्वकं सम्बोधिता, सम्मानिता च। तत्रोक्तं—"प्रथमं राधायाः नाम उच्चार्यताम्, ततः कृष्णमाधवस्य। यः पुनः विपरीतेन नाम उच्चारयति, अथवा या जगन्मात्ररं निन्दति, स कालसूत्रे सूर्यचन्द्रयोः स्थित्यन्तं यावत् पीड्यते।" एवं श्रीराधिकायाः परमकथा दुर्गायाः सन्निधौ निवेदिता। सा नारायणी, विष्णोः शक्तिः, आद्याप्रकृतिः, सर्वेश्वरी च। स्त्रीणां मध्ये सा अधिष्ठात्री, परा, श्रेष्ठा, जन्मस्मरिणी च। अथ श्रीपार्वती उवाच—"कथं वैष्णवराजः राधामन्त्रं प्राप्नोत्? कः तस्य विधिः, कं ध्यानं, कः स्तवः, कः कवचः?" श्रीमहेश्वर उवाच—"कस्य पूजया, हे मुने, अहं शीघ्रं गोलोकं प्राप्नुयाम्?" एवं उक्त्वा, स ब्राह्मणश्रेष्ठः राजानं सम्बोधितवान्—"राधां परात्परां, प्राणाधिष्ठात्रीं देवीं पूजय।" इति उक्त्वा, स राधिकायाः षडक्षरमन्त्रं तस्मै दत्तवान्। स एव प्राणायामं, भूतशुद्धिं, मन्त्रन्यासं च उपदिशत्। भक्त्या स्तोत्रं कवचं च उपदिश्य, सामवेदोदितं ध्यानं, सर्वमङ्गलमङ्गलं, अपि शिक्षयामास। सा राधा श्वेतचम्पकसदृशप्रभा, दशशतकोटिचन्द्रसमप्रभा, सुन्दरनितम्बकटी, बिम्बाधरपल्लवा, मुक्ताराजितदन्तपङ्क्तिः, वह्निशुद्धाम्बरधारिणी, रत्नमालाविभूषिता च। रत्नकङ्कणवलयाङ्गदधारिणी, रत्नमणिनूपुरशोभिता, सूर्यसमानगण्डप्रभा, अमूल्यरत्नहारभूषिता, रत्नमुद्राविराजिता, रत्नवलयदीप्ताङ्गुलिः, केशपाशे मल्लिकामालाविलसिता। प्रियगोप्युपासिता, श्वेतचामरसेविता, केशान्ते ललाटे सुन्दरसिन्दूरबिन्दुना शोभिता। कृष्णसमृद्धिसम्पन्ना, कृष्णस्य प्राणाधिकप्रिया, महाविष्णोः सृष्टिकर्त्री, सर्वधनप्रदा च सा। अहं राधां रासेश्वरीं, वैष्णवीं, विष्णोः शक्तिं, शुभां, कृष्णप्रेमपूरितां, रासनाथसहिता पूजयामि। एवं ध्यानं कृत्वा, पुष्पं शिरसि निधाय, पुनः विश्वनाथं चिन्तयेत्।