राधायाः पूजनविधिः, स्तोत्रं, रक्षाचरं, मन्त्रश्च इति सर्वं मुनिना वर्णितं समाप्य, स मुनिः राजानं प्रति "त्वं शीघ्रं गच्छ" इत्युक्त्वा तपस्याः कृते जगाम। तस्य सम्बन्धिनः दुःखविह्वलाः त्रिरात्रं मूर्छिताः विलपन्ति स्म। ततः सुयज्ञः पुष्करं गत्वा घोरं तपः अकरोत्। तत्र स आकाशे परमदेवीं रथस्थां ददर्श। तदा स मानवशरीरं त्यक्त्वा दिव्यं रूपं धारयामास। देवी तं राजानं गृहीत्वा गोलोकं निनाय। गोलोकं शतशृङ्गसुन्दरगिरिणा परितः आवृतं, गवां, गोपालानां, गोपिकानां सेवया भूषितं, विविधैः अद्भुतैः आश्चर्यैः शोभितं, पारिजातवृक्षैः वर्तितं, कामधेनुभिः परिवृतं च। तत् वैकुण्ठस्यापि उपरि पञ्चाशत्कोटियोजनदूरं स्थितं, आत्माकाशवत् विशालं, नित्यं, अतिदुर्लभं च। तत्र धर्मः, क्षुद्रः, विराट्, प्राणिनां गणाः, गङ्गा, लक्ष्मीः, सरस्वती, सनत्कुमारः, स्कन्दः, नरः, नारायणः, वायुः, वरुणः, चन्द्रः, सूर्यः, रुद्रः, अग्निः च गोलोकं दृष्टवन्तः; अन्ये कदापि न दृष्टवन्तः। तत्र किरीटमणिमालाभूषितः, मणिरत्नाभरणैः शोभितः, चन्दनलेपनाङ्गः, यौवनगोपालकुमाररूपधारी श्रीकृष्णः, शरद्पूर्णचन्द्रमुखः, मृदुस्मितमनोहरः, गुणातीतः, स्वेच्छया स्थितः, परं ब्रह्म, द्वादशगोपालसखिभिः श्वेतचामरैः सेवितः, कामबाणैः विद्धः, नित्ययुवः, दृढः, सुन्दरः, रासमण्डलमध्ये स्थितः, चतुर्वेदैः स्तुतः, रम्यरूपप्रकटितः, वाद्यगीतनिनादं शृण्वन्, तस्य पद्मपादौ तुलसीपत्रैः अविच्छिन्नैः पूजितौ, दूर्वाग्रैः, तण्डुलैः, पारिजातपुष्पैः च अर्चितौ, सदा शान्तः, स्वातन्त्र्यवान्, सर्वकारणकारणम्। सर्वमङ्गलस्वरूपः, सर्वमङ्गलप्रभवः च। तं दृष्ट्वा राजा भयाकुलः रथात् शीघ्रं अवरोहत्। परमात्मा तं सेवायाः अवसरं दत्त्वा शुभाशिषः प्रददात्। राधा स्वस्य रथात् अवतीर्य कृष्णस्य उरः आलिङ्गयामास। श्रीकृष्णः तां स्मितेन सम्मान्य सम्बोधितवान्। प्रथमं राधायाः नाम उच्चारणीयम्, ततः कृष्णमाधवस्य। यः विपरीतं वदति, वा जगज्जननीं निन्दति, स कालसूत्रे पीड्यते यावत् चन्द्रसूर्यौ तिष्ठतः। एवं राधिकायाः परमकथा दुर्गायाः सन्निधौ कथिता। सा नारायणी विष्णोः शक्तिः, आद्याप्रकृतिः, स्वराज्ञी देवी, स्त्रीषु अधिष्ठात्री, उत्तमा, श्रेष्ठा, जन्मस्मरणकारिणीति।