यत् ध्यानेन प्राप्तं, यद् अर्चनीयम् अत्यदुरलभं च, तद् निरुपाधिकं भक्ताः सेवन्ति। करुणामयस्य सेवया भक्ताः तत् शीघ्रं प्राप्तवन्तः। सहस्त्रवर्षाणि ब्राह्मणपादोदकं पिबेत्। यावत् भूमिः ब्राह्मणपादोदकनिषिक्ता तिष्ठति, तावत् सर्वतीर्थानि अपि समुद्रे सन्ति। ब्राह्मणपादोदकं पापरोगनाशनं निश्चितम्। ब्राह्मणः मानवस्वरूपेण जनार्दनः देवदेवः एव। एवं उक्त्वा ब्राह्मणः स्वपूजां कृतवान्। ततः राजा भक्त्या ब्राह्मणपादोदकं पानं कृतवान्, हे शिव। संवत्सरात् राजा रोगमुक्तः अभवत्। राधापूजनविधिः, स्तोत्रं, कवचं, मन्त्रः च — ऋषिः उक्त्वा "राजन् शीघ्रं गच्छ" इति तपस्यां गतः। सर्वबान्धवाः शोकात् त्रिरात्रं मूर्च्छिताः रुदन्ति स्म। सुयज्ञः पुष्करं गत्वा घोरां तपः कृतवान्। ततः सः आकाशे परमदेवीं रथस्थां दृष्टवान्। मानवदेहं त्यक्त्वा दिव्यं स्वरूपं स्वीकृतवान्। देवी राजा को गृहीत्वा गोलोकं गतवती। गोलोकः शतशृंगशोभितगिरिणा परिवृतः। गोसंघैः गोपालैः गोपीभिः च भूषितः सेवितः। नानाविचित्रैः अद्भुतैः वस्तुभिः शोभितः। पारिजातवृक्षैः कामधेनुभिः च परिवृतः। सः वैकुण्ठात् अपि पञ्चाशत्कोटियोजनानि ऊर्ध्वे स्थितः। आत्माकाशवत् विशालः, नित्यः, अतिदुरलभः च। धर्मः, क्षुद्रः, विराट्, प्राणिसंघः, गङ्गा, लक्ष्मीः, सरस्वतीः, सनत्कुमारः, स्कन्दः, नरः, नारायणः, वायुः, वरुणः, चन्द्रः, सूर्यः, रुद्रः, अग्निः च — एते गोलोकं दृष्टवन्तः; अन्यैः कदापि न दृष्टम्। रत्नमालाकृतमुकुटैः रत्नाभरणैः च शोभितः। सः सर्वाङ्गः चन्दनलेपनः, नवयुवकगोपालरूपः। तस्य मुखं शरद्पूर्णचन्द्रवत्, सौम्यस्मितमनोहरम्। सः परमं ब्रह्म, निर्गुणः, स्वेच्छया स्थितः। द्वादशप्रियगोपालसखिभिः श्वेतचामरैः उपासितः। कामबाणैः आहतः, सदा युवावस्था, स्थिरः, सुन्दरः च। श्रीकृष्णः परमपरमः, रासमण्डलमध्ये स्थितः। चतुर्वेदैः स्तुतः, रम्यरूपप्रकटः। गीतवाद्यगाननिनादं श्रुत्वा, हे शिव। तस्य पद्मपादौ तुलसीपत्रैः अखण्डपूजितौ। दूर्वाग्रैः, तण्डुलैः, पारिजातपुष्पैः च पूजितौ। सः सदा शान्तः, स्वतन्त्रः, सर्वकारणकारणम्। सर्वमंगलस्वरूपः, सर्वमंगलप्रसूतिः।