श्रीकृष्णे परमात्मनि मयि भक्तिरुत्पद्येत इति सततं कामना जाता। मया निर्मितानि तीर्थानि वा, मृन्मयानि शिलामयानि वा देवताः, तेषु नास्ति परमं फलम्। सर्वेषु आश्रमेषु ब्राह्मणस्य जन्मैव श्रेष्ठतमं स्मृतम्। यः कृष्णमन्त्रस्य पूजनं करोति, कृष्णभक्त्याः परायणः भवति, स एव सर्वश्रेष्ठः। हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, त्वं वैष्णवः, परविद्यायाः महोदधिः। अहं त्वत्सापत्त्या कोढेन पीडितः, तव शापेन इदानीं दुःखितोऽस्मि, हे महर्षे। तदा सुतपा उवाच—या करुणां दर्शयति, सा तेषां भक्तिं ददाति। येषां तु माया मोहं जनयति, तेषां सा भक्तिं न प्रयच्छति। कृष्णप्रेममयी या शक्तिः, सा एव प्राणेश्वरी। तस्याः प्रसादेन शीघ्रं त्वं गोलोकं यास्यसि। यत् ध्यानयोगेन दुरलभं, निर्गुणं भक्ताः सेवन्ति। करुणायाः सेवया भक्ताः तत् शीघ्रं प्राप्नुवन्ति। हजारसंवत्सराणि ब्राह्मणपादोदकं पिब। यावत् पृथ्वी ब्राह्मणपादोदकेन सिक्ताऽस्ति, तावत् सर्वे तीर्थानि अपि सागरे स्थितानि। ब्राह्मणपादोदकं पापरोगनाशनं नूनम्। ब्राह्मणः मानवरूपेण जनार्दनः देवदेवः इति। इति उक्त्वा ब्राह्मणः स्वपूजां स्वीकृतवान्। ततो राजा भक्त्या ब्राह्मणपादोदकं पपौ, हे शिव। संवत्सरे गते, स राजा रोगात् विमुक्तः अभवत्। राधायाः पूजनविधिः, स्तोत्रं, कवचं, मन्त्रश्च ऋषिणा उक्तानि। ततो मुनिः "राजन्, शीघ्रं गच्छ" इति उक्त्वा तपः कर्तुं जगाम। सर्वे बान्धवाः शोकविह्वलाः, त्रिरात्रं मूर्च्छिताः अश्रूणि मुमुचुः। तदा सुयज्ञः पुष्करं गतः, घोरं तपश्चर्यां चकार। ततः स दिव्यरूपिणीं परां देवीं गगने रथस्थां ददर्श। स देहम् उत्सृज्य दिव्यं रूपं प्राप। सा देवी राजानं गृहीत्वा गोलोकं निनयत्। गोलोकं शतशृङ्गशोभितगिरिपरिवृतं ददर्श। तत्र सुरभिकोटिभिः, गोपालकैः, गोपीभिश्च भूषितं सेवितं च। नानाविचित्राश्चर्यवस्तुभिः शोभितं विराजमानं च। पारिजातवृक्षैः परिवृतं, कामधुग्भिः संवलितं च। स गोलोकः पञ्चाशत्कोटियोजनानि वैकुण्ठात् ऊर्ध्वं स्थितः। आत्मनः आकाशवत् व्यापकः, नित्यः, सुलभः न च साधारणजनानाम्। तत्र धर्मः, क्षुद्रः, विराट्, भूतगणाः, गङ्गा, लक्ष्मीः, सरस्वती च; सनत्कुमारः, स्कन्दः, नरनारायणऋषयः; वायुः, वरुणः, चन्द्रः, सूर्यः, रुद्रः, वह्निः च—एते सर्वे गोलोकं दृष्टवन्तः, अन्ये कदापि न दृष्टवन्तः। तत्र मणिरत्नमाल्यकिरिटैः भूषितः श्रीकृष्णः, चन्दनलेपनसंपूर्णाङ्गः, नवयुवगोपवेषधारी विराजते। तस्य मुखं शरत्पूर्णचन्द्रसदृशं, मृदुस्मितमनोहरं च विलसति।