सर्वेभ्यः शम्भोः स्तुतिः, स्मरणं, ध्यानं, पूजनं च अत्यन्तं महत्त्वपूर्णम्। यद् मृत्युञ्जयात् श्रुतं, तत् सर्वं तुभ्यं उक्तम्। ततः सुयज्ञः उवाच—ब्रह्मणः जीवनस्य अन्ते, सत्त्वं मृत्युञ्जयशिवे लीयते। प्रकृतेः प्रलये शिवः निरगुणे श्रीकृष्णे लीयते। तदा, आद्याप्रकृतिः, स्वामिनी देवी, महाविष्णोः कारणं, कथं उत्पन्ना? ततः सुतपा उवाच—सा देवी, या सर्वलोकान् ब्रह्मादीन् सह संहरति, हे राजन्, अनन्तब्रह्मणां प्रलये, मृत्युदुहितरः बहुविधं उत्पद्यन्ते। कालस्य प्रभावेन शम्भुः सत्त्वरूपेण च निरगुणेण च लीयते। मृत्युदुहिता मम गुरुणा शिवेन सदा विजिता। शम्भुः नारायणस्य च प्रकृतेः च, हे राजन्, तस्य। सः स्वयम् पुरुषः निरगुणः, कालात् गुणवान् भवति। सः नित्यांशः, अग्नेः स्फुलिङ्गवत् तस्मिन् तुल्यः। प्रतिकल्पे, मृत्युदुहिता विनश्वरूपेण विजिता। ब्रह्मणः पतनं, निमिषमात्रे, कियत् बारं, हे राजन्? सः वृन्दावनस्य पुण्यवने स्वशक्तिं न्यवपत्। राधा ब्रह्मणः आयुः पर्यन्तं गर्भं धारयामास। बालकं दृष्ट्वा, सा क्रुद्धा अभवत्, हृदयम् अतिव्यग्रं। महादेवी बालकं त्यक्त्वा पुनः पुनः रुरोद। तस्मात् बालकात् महाविराट् उत्पन्नः, सर्वस्य आधारः। सुयज्ञः उवाच—मम शापः अपि भक्त्यर्थं वरः अभवत्। हरेः भक्ति दुर्लभा, सर्वमङ्गलेषु सर्वोत्कृष्टा। श्रीकृष्णे परमात्मनि मयि भक्ति अस्तु। मया निर्मितानि तीर्थानि, मृत्तिका-शिलारूपा देवाः, न तानि श्रेष्ठानि। सर्वाश्रमेषु ब्राह्मणस्य जन्म उत्तमम्। यः कृष्णमन्त्रस्य पूजनं करोति, कृष्णभक्त्या युक्तः, सः श्रेष्ठः। त्वं वैष्णवः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, परमज्ञानसागरः। अहं कुष्ठरोगेन पीडितः, तव शापात्, हे महर्षे। सुतपा उवाच—या करुणाम् दर्शयति, सा तेषां भक्तिं ददाति। ये मायया मोहिताः, तेषां सा भक्तिं न ददाति। कृष्णप्रेमपूर्णा शक्ति जीवस्य अधिष्ठात्री। तस्या अनुग्रहेन शीघ्रं गोलोकं गमिष्यसि। ध्यानेन यत् प्राप्तं, पूजायां दुष्करं, भक्ताः निर्गुणं सेवन्ति। करुणायाः सेवया, भक्ताः तत् शीघ्रं प्राप्नुवन्ति। सहस्रवर्षं ब्राह्मणपादोदकं पिब। यावत् भूमिः ब्राह्मणपादोदकेन सिक्ताः, तावत् सर्वाणि तीर्थानि अपि समुद्रे सन्ति। ब्राह्मणपादोदकं पापं रोगं च नाशयति। ब्राह्मणः मानवमूर्तिः जनार्दनः देवदेवः। इत्युक्त्वा ब्राह्मणः स्वं पूजनं ग्रहीतवान्। राजा भक्त्या ब्राह्मणपादोदकं पानं कृतवान्, हे शिव। संवत्सरस्य समाप्तौ, राजा रोगमुक्तः अभवत्।