धर्मेण स्नेहेन च पुत्राय तद् अदात्, तथा च नारायणाय अपि। नारदः तं ग्रन्थं व्यासदेवाय जाह्नव्याः तटे समर्पयामास। व्यासः पुनः सिद्धभूमौ पुण्ये रम्ये च मम तं दत्तवान्। अष्टादशसाहस्रश्लोकमयं पुराणं व्यासेन दत्तम्, यस्य अध्यायश्रवणेन नूनं फलम् अवाप्यते। शौनकः उवाच— भगवन्, तत्त्वतः सर्वं ब्रह्मखण्डं परमं विस्तरेण कथय। सुतिः उवाच— हरिं देवान् द्विजातीन् च नमस्कृत्य सनातनधर्मान् प्रवक्ष्यामि। यः परमः ब्रह्मखण्डः व्यासमुखात् श्रुतः सः एव प्रवक्ष्यते। प्रलयकाले, हे मुनिवर, केवलं तेजोघनमात्रमासीत्। तद् ज्योतिः महद् दीप्तिमान् स्वेच्छया क्रियाशीलस्य भगवतः आसीत्। तेषां उपरि गोलोकः नित्यो भगवानिव, तेजोमयः परमः रत्नमयः अतीव विशालः। स योगेन भगवता धार्यते, उत्तमः व्योम्नि स्थितः। तत्र अनन्तरत्ननिर्मितविमानैः विभूषितः। ततः अधः दक्षिणतो वामतो च पञ्चाशत्कोटियोजनपरिमाणः विस्तारः अस्ति। तत्र वैकुण्ठः वर्तते, वर्तुलस्वरूपः, कोटियोजनविस्तीर्णः। चतुर्भुजसखिभिः सेव्यमानः, जरामरणादिदोषरहितः। प्रलये शून्यः, सृष्टौ शिवगणैः सहितः। सः परमसुखदः नित्यः, परमासंप्राप्तिस्रोतः। स एव सुखस्य कारणम्, रूपरहितः, परात्परः अपि अतिक्रान्तः। नवमघनसदृशवर्णः, रक्तकमललोचनः। कोटिकन्दर्पसुन्दरतया अतिशयश्च, दिव्यलीलानिकेतनः मोहयन्। नानारत्नाभरणैः विभूषितः, भक्तवत्सलः। श्रीवत्सलाञ्छनकान्तवक्षाः, कौस्तुभमणिप्रभया दीप्तमानः। रत्नसिंहासने समासीनः, वनमालया शोभितः। स्वेच्छया निर्मितः, सर्वबीजः, सर्वाधारः, परात्परः। कोटिपूर्णचन्द्रप्रभया युक्तः, भक्तेषु अनुग्रहं ददाति। रासमण्डलमध्यस्थः, शान्तः, रासेश्वरः परमेश्वरः। परमसुखबीजः, सत्यः, अक्षयः, अव्ययः, सर्वसिद्धिपतिः, सर्वसिद्धिस्वरूपः, सिद्धिदः। प्रकृतेः परः, निर्गुणः, नित्यरूपधारी। सत्यः, स्वतन्त्रः, एकः, परात्मस्वरूपः। एवं परमं रूपं धारयन् स एव भगवान् अस्ति। सुतिः पुनः उवाच— तदा सृष्ट्यादौ जगत् प्राणिरहितम्, अप्सून्यम्, भीषणम्, अनिलरहितम्, तमसाच्छन्नम् आसीत्। वृक्षपर्वतसागरादिरहितं, विकृतस्वरूपम्। एतत् सर्वं मनसा विचिन्त्य, स एव एकाकी तिष्ठन्। सृष्ट्यादौ मनो दक्षिणभागतः प्राणीः उत्पन्नाः। तदा महत् अहंकारः पञ्चसूक्ष्मभूतानि च अभिव्यज्यन्त। ततः नारायणः स्वयम् एव प्रादुरासीद्। सः शङ्खचक्रगदापद्मधारी, प्रसन्नपद्ममुखः। श्रीवत्सलाञ्छनवक्षाः, श्रीनिवासः, श्रीस्रोतः। सः रूपेण चारुतया च कामदेवतेजसा दीप्तमानः।