स्वस्य पुत्रस्य मोक्षं दृष्ट्वा, प्रजापतिः अत्यन्तं हर्षितः अभवत्। स वै स्वयम्भुवः पुत्रः इति कारणेन स्वायम्भुवः मनुः इति कीर्तितः। स राजा उदारः धर्मात्मा च, महान् स्वयम्भुवेन तुल्यः अभवत्। तृतीयः चतुर्थः च मनू वैष्णवौ तपस्विनां श्रेष्ठौ आस्ताम्। धर्मिष्ठेषु मनुषु, रैवतः पञ्चमः मनुः, सर्वेषां मध्ये विशिष्टः अभवत्। सप्तमः मनुः श्राद्धदेवः, सूर्यस्य पुत्रः, विष्णुभक्तः अभवत्। नवमः मनुः दक्षसावर्णिः, विष्णुव्रतपरायणः अभवत्। तस्य अनन्तरं, धर्मसावर्णिः एकादशः मनुः स्मृतः। द्वादशः मनुः रुद्रसावर्णिः, बुद्धिमान् विद्वान् च अभवत्। चतुर्दशः चन्द्रसावर्णिः, महान् ऋषिः, ज्ञानी च अभवत्। ब्रह्मणः दिवः चतुर्दश इन्द्रैः सीमितः इति कथ्यते। तद् वेदेषु वर्णितं कालरात्रिः इति प्रसिद्धम्। सप्तसु चक्रेषु, महातपस्वी मार्कण्डेयः दीर्घकालं जीवति। स सहसा संकर्षणस्य मुखात् अग्निना उत्पन्नः अभवत्। ब्रह्मरात्रे गतायाम्, सृष्टिकर्ता पुनः सृष्टिं प्रासूयत्। तत्र देवाः, मनवः, नारदः च दग्धाः अभवन्। द्वादशमासयुक्तः संवत्सरः ब्रह्मणः सम्बन्धितः, प्रतिदिनप्रलयः वेदेषु वर्णितः। तद् वेदविद्भिः मोह-रात्रिः इति कथ्यते। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, मनवः, तेषां अपि वंशजाः। मार्कण्डेयः, लोमशः, पेककः च दीर्घायुषः अभवन्। नदीजङ्घः, बकः च सर्वे तत्र विनष्टाः अभवन्। ब्रह्मपुत्राः अन्ये च सर्वे ब्रह्मलोकं गताः। एवं प्रजापतेः परमायु शतवर्षपर्यन्तं विस्तारितम्। देवमाता सावित्री, वेदाः, धर्मः च अन्ये अपि। ये जगति स्थिताः, वैष्णवाः अपि, सर्वे नारायणं प्रलयं गच्छन्ति। तमः गुणः मृत्युञ्जये महादेवः लीयते। नूनं नारायणः, शम्भुः, महाविष्णुः एकः एव। कृष्णः निमिषातीतः, निर्गुणः, प्रकृतिपरः। यस्य निर्गुणस्य, अनाद्यनन्तस्य च, तस्य। तया दिवः षष्टिदण्डपर्यन्तं इति कथ्यते। शतवर्षे समाप्ते, श्रीकृष्णः प्रकृतिं लययति। सर्वं संहृत्य, सा केवलं शेषिता, या महाविष्णोः कारणम्। या बुद्धिप्रधानिका देवी, सा अपि श्रीकृष्णस्य निर्गुणा। या प्राणप्रधानिका देवी, उत्तमा जीवात् प्रियतराः। नारायणः शम्भुः च, स्वस्वान् गणान् संहृत्य। गोपालाः, गोपिकाः, गावः, वत्साः, हे राजन्, सर्वे लघुविष्णवः महाविष्णौ लीयन्ते। प्रकृतिः योगनिद्रा च श्रीकृष्णस्य द्वयोः नेत्रयोः स्थिते। प्रकृतिदिवः समयः निश्चितः इति उद्घोषितः। अनमूल्यरत्नशय्यायाम्, अग्निपवित्रवस्त्रैः भूषितः। पुनः जागरिते, सर्वसृष्टिः पुनः उत्पन्ना भवति।