स्वायम्भुवः, शम्भोः शिष्यः, विष्णुव्रतपरायणः आसीत्। स नर्मदातटे सहस्रं राजसूययज्ञान् अकरोत्। चतुर्लक्षगवमेधयज्ञान् विधिवत् कृतवान्—एष महद् अद्भुतं च कर्म। पञ्चलक्षगवां मांसं सुसिद्धं सघृतं च, शतलक्षरत्नानि च शतकोटिसुवर्णानि च यज्ञे न्यवेदयत्। शतलक्षवस्त्राणि अग्निशुद्धानि श्रेष्ठर्षिभ्यः दत्तानि, त्रिलक्षश्रेष्ठाश्वाः सुवर्णयुग्यैः भूषिताः च। सहस्रं दिव्यरथानां शतलक्षपलङ्कीनां त्रिदशकोटिसुवर्णाभरणानि च, कर्पूरादिसुगन्धिभिः सुरभिणि। त्रिलक्षसुवर्णशय्यानि रम्यताम्बूलैः सह, पुष्पमालाजालैः शोभितानि, अग्निशुद्धवस्त्रैः च भूषितानि। शङ्करात् ज्ञानं प्राप्त्वा दुर्लभं कृष्णमन्त्रं लब्धवान्। स्वस्य पुत्रस्य मोक्षं दृष्ट्वा, प्रजापतिः परमं हर्षं प्राप। स्वायम्भुवस्य पुत्रत्वात्, स स्वायम्भुवो मनुः इति प्रसिद्धः। स धर्मात्मा दानशीलः महात्मा स्वायम्भुवसमः राजा आसीत्। तृतीयः चतुर्थः च मनू वैष्णवौ तपोधनौ आस्ताम्। धर्मिष्ठेषु मनुषु, पञ्चमः रैवतः श्रेष्ठतमः आसीत्। सप्तमः मनुः श्राद्धदेवः सूर्यपुत्रः विष्णुभक्तः आसीत्। नवमः मनुः दक्षसावर्णिः विष्णुव्रतपरायणः आसीत्। तस्यानन्तरं धर्मसावर्णिः एकादशः मनुः स्मृतः। द्वादशः रुद्रसावर्णिः विद्वान् आसीत्। चतुर्दशः चन्द्रसावर्णिः महर्षिः ज्ञानी च आसीत्। ब्रह्मणः दिवसम् चतुर्दशैः इन्द्रैः सीमितम् इति कथ्यते। तद् वेदेषु कालरात्रिः इति प्रसिद्धम्। सप्तसु चक्रेषु मार्कण्डेयः महातपाः दीर्घकालं जीवति। स संकर्षणस्य मुखाग्निना सहसा उत्पन्नः। ब्रह्मरात्रे गतायां, सृष्टिकर्ता पुनः सृष्टिं अकरोत्। तत्र देवाः मनवः नारदः च दग्धाः। ब्रह्मणः वर्षः द्वादशमासयुक्तः वेदेषु प्रतिदिनप्रलयः वर्णितः। तद् वेदविद्भिः मोह-रात्रिः इति कथ्यते। आदित्याः वसवः रुद्राः मनवः तेषां च वंशजाः। मार्कण्डेयः लोमशः पेककः च दीर्घायुस्त्रयः। नदिजङ्घः बकः च सर्वे तत्र विनष्टाः। ब्रह्मपुत्रादयः ब्रह्मलोकं गताः। एवम् आदिसर्गस्य परमायुः शतवर्षपर्यन्तम्। देवमाता सावित्री वेदाः धर्मः च अन्ये अपि। ये लोकस्थाः वैष्णवाः च, सर्वे नारायणं लयं यान्ति। तमःगुणः मृत्युञ्जये महादेवः लयं याति। निश्चितं नारायणः शम्भुः महाविष्णुः एक एव। कृष्णः निमिषातीतः निर्गुणः प्रकृतिपरः। निर्गुणस्य अनाद्यनन्तस्य दिव्यस्य, तस्य दिवसं षष्टिदण्डसमाख्यं इति कथ्यते। एवं शास्त्रवाक्येभ्यः कृतः कथा।