राज्ञः वचनं श्रुत्वा, स सर्वश्रेष्ठः ऋषिः हास्यं कृतवान्। अतिथिः उवाच—"कश्यपस्य पुत्राः सर्वे दिव्यत्वं प्राप्तवन्तः। तेषु तवष्टा नाम महाज्ञः परमं तपः कृतवान्। स ब्राह्मणार्थं परमं हरिं पूजितवान्। ततः विश्वरूपः, तपसा सम्पन्नः, तेजस्वी च, जातः। स मातुलान् दैत्यांश्च घृतस्य हविः अर्पितवान्। हे राजन्, विरूपः विश्वरूपस्य पुत्रः, मम पितरः च। महादेवः मम गुरु, ज्ञानविज्ञानदायकः। तस्य पद्मपादौ अहं चिन्तयामि; मम लक्ष्मी-इच्छा नास्ति। तस्य शुभसेवया सह यद् दत्तं, तदेव स्वीकृत्यं; अन्यथा न। यद् भक्तिहीनं, तद् केवलं मिथ्या-मोहः, नश्वरं च। राज्यं अपि मम दृष्ट्या जलरेखावत्, तस्माद् तस्य मूल्यं नास्ति। अहं तव विष्णुभक्तेः कामनां दातुं आगतः। यस्य जनः संसारसागरं पतितः, स उद्धृतः भवति। कृष्णभक्ताः, दर्शनमात्रेण, कालक्रमेण, अन्यान् शुद्धयन्ति। तव प्रिया भार्यां पुत्राय समर्प्य, शीघ्रं वनं गच्छ। श्रीकृष्णं, राधापतिं, परमात्मानं, पूजय। दिशां पालाः, लोकपालाः, तस्य मायया विचरन्ति। सोमः, रात्रिनाथः, सदा कृष्याय सुखदायकः। यथाकालं इन्द्रः वर्षं ददाति, अग्निः अपि यथाकालं दहति। कालः अपि यथासमयं संहरति, सृष्टिं च स्थापनं च करोति। पर्वताः स्वदेशे स्थिता; स्वर्ग-नरकौ अपि स्वस्थाने। सप्त अधोलोकाः पर्वतानि समुद्रैः संयुक्ताः। प्रत्येकं ब्रह्माण्डे ब्रह्मा, विष्णु, शिव, अन्ये च सन्ति। पातालात् ब्रह्मलोकपर्यन्तं, अण्डरूपं अस्ति। महाविष्णोः नाभिपद्मे, जलशायी लघुतमः स्थितः। स अपि महाजले शय्यायां शेते। कालभीतः स कृष्णं, स्वस्वरूपं, कालेश्वरं, चिन्तयति; स महाविष्णोः रोमकूपेषु व्याप्य स्थितः। हे राजन्, ब्रह्माण्डानि महाविष्णोः रोमकूपात् उत्पन्नानि। स महाविष्णुः अण्डजः, प्रकृतिस्वरूपः अपि। महाविष्णुः, सर्वाधारः, कालभीतः, चिन्तितः। एवं ब्रह्मा, विष्णु, शिव, अन्ये च लोकनाथाः सन्ति। सा आद्यप्रकृतिः, सर्वबीजारूपा, स्वामिनी च। सर्वे प्रकृतिः, भूतानि च, कालात् भीताः। इदं दुर्लभं महाज्ञानं एवमुपदिष्टम्। एवं पञ्चत्रिंशः अध्यायः समाप्तः—'सुइज्ञस्य अतिथिसत्कारविधिः' नामकः, राधानायकथायां, हरगौर्याः संवादे, नारद-नारायणसंवादे, द्वितीयस्य ब्रह्मवैवर्तपुराणस्य प्रकृतिखण्डे। राजा उवाच—"हे श्रेष्ठ ऋषे, कालभीतो जनः, कति युगानि तस्य? लघुतमस्य, ब्रह्मणः, प्रकृतेः च, कति युगानि? अन्येषां भूतानां, स्थूलानां च परमार्थनां च, कः परं आयुः? च ब्रह्माण्डस्योपरि, कस्य लोकः अस्ति?