यः कश्चन अतिपापी, तासां स्त्रीणां सह संभोगं कुर्वन्, तस्य सूर्यदीपं द्रष्टुं अधिकारः नास्ति। सर्वतीर्थजलस्य, ब्राह्मणपादोदकस्य च, सः अर्हः न भवति। देवता, आचार्यः, ब्राह्मणः च, तस्य प्रणामं न स्वीकरोति। भारतभूमौ, देवाः, पितरः, ब्राह्मणाः च, तस्य हविर्ग्रहणं न कुर्वन्ति। द्विजः, यदि दिव्यस्त्रीसंयोगः भवति, सप्तरात्रं उपवासं कर्तव्यम्। तस्मात् पापात् भूमिः पतति, यथा कन्याविक्रयी। पुरुषाणां च तद्वत् पापं समं—न संशयः। सः दिनरात्रं तत्र अनवरतं भ्रमति, दुःखपूर्णं चक्रे। एवं महापापी नरकदुःखानि सततं अनुभवति। यदा भीषणं स्वाभाविकं प्रलयं आगच्छति, सः षष्टिसहस्रवर्षाणि विष्ठायां कृमिः भवति। सप्तजन्मसु, सः शुद्धः भवति, किन्तु कुष्ठयुक्तः, निर्बलः च। एवं सप्तजन्मानि प्राप्य, महापापी शुद्धः भवति। ऋषयः ऊचुः—अतिथिसत्कारस्य त्यागेन अपि तादृशं दोषं जायते। ब्राह्मणश्रेष्ठं नमस्कुर्यात्, गृहं प्रवेशयेत्। हे महराजन्, वनं गच्छ, शीघ्रं तपः कुरु। एवं उक्त्वा, सर्वे ऋषयः शीघ्रं स्वस्वाश्रमं प्रत्यागच्छन्। एषा कथा 'कर्मफलवर्णनं' नाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तिः, सूयज्ञस्य आख्यायिकायां राधाकथायां, हरगौर्याः संवादे, नारदनारायणयोः संवादे, प्रकृतिखण्डे श्रीब्रह्मवैवर्तमहापुराणे। ततः श्रीपार्वती उवाच—हे देव, ब्रह्मशापेन संतप्तः स राजा किम् अकरोत्? अथवा तस्मिन्नेव समये, ब्राह्मणः अतिथि किम् अकरोत्? महेश्वरः उवाच—वसिष्ठेन प्रेरितः, धर्मिष्ठः कुलपुरोहितः, स राजा ब्राह्मणस्य पादयोः दण्डवत् भूमौ पतितः। ब्राह्मणं हसन्तं, क्रोधरहितं, करुणापूर्णं च दृष्ट्वा, राजा उवाच—भवान् कः, कुतः आगतः, कस्य कारणेन अत्र आगतः? भवान् विष्णुः एव ब्राह्मणरूपेण, मानवरूपेण गूढः। हे पुण्यश्लोक, कः ते गुरु, भारतदेशे कं देवम् उपासि? सर्वं राज्यं, सर्वं धनं, कोषं च स्वीकुर्यात्। सप्तसागरसप्तद्वीपयुक्तां पृथिवीं शासनं कुर्यात्। माम् दासं शासनं कुर्यात्, भारतदेशे राजाधिराजः भव। राज्ञः वचनं श्रुत्वा, श्रेष्ठः ऋषिः हसन् उवाच—कश्यपस्य सर्वपुत्राः यथाभिलषितं देवत्वं प्राप्तवन्तः। तेषु तवष्टा महाज्ञः, परमं तपः कृतवान्। सः ब्राह्मणार्थं परमं हरिं पूजितवान्। ततः विश्वरूपः, तपस्वी, तेजस्वी च, जातः। सः मातुलान् दैत्यान् घृताहुति प्रदानं कृतवान्। हे राजन्, विरूपः विश्वरूपस्य पुत्रः, मम पितरः। महादेवः मम गुरु, ज्ञानविज्ञानप्रदाता। अहं तस्य पदकमलं चिन्तयामि; सम्पदाम् इच्छाः मम नास्ति। तेन यत् दत्तं, तस्य शुभसेवया सह एव स्वीकरोमि; अन्यथा न।