यो जनः कामात् क्रोधात् भयात् वा मिथ्या-साक्ष्यं ददाति, तस्य च राजा धर्मं विनाशयन् कृतघ्नः स्यात्। हे राजन्, यः भारतवर्षे मिथ्या वा पक्षपातयुक्तं साक्ष्यं वदति, सः सर्पैः सर्वतः परिवृतः सदा भीतः तैश्चोपि भक्ष्यते। तत्र सः सप्तजन्मानि गोद्हा भवति, ततः महावने शाल्मलीवृक्षत्वं प्राप्नोति। आस्तीकः उवाच— ये पुरुषाः मातरं समाश्रयन्ति, तेषां न कापि प्रायश्चित्ति अस्ति। हे नरश्रेष्ठ, भारतवर्षे मातरं गच्छतां का दोषः? तत्र दोषः ब्राह्मणस्य शूद्रायां संयोगे यथा, तथैव। गर्भिण्यः स्नुषाः भगिन्यश्च— तासु संगमं कुर्वतः महापापिनः, तस्य सूर्यं द्रष्टुं न अधिकारः। सः सर्वतीर्थोदकस्य ब्राह्मणपादोदकस्य च अर्हः न भवति। सः देवगुरुब्राह्मणान् प्रति प्रणामाय न योग्यः। देवाः पितरः ब्राह्मणाश्च तस्य हविर्न गृह्णन्ति भारतवर्षे। द्विजातिः तु दिव्यस्पर्शे सप्तरात्रं उपोष्यं कुर्यात्। तस्मात् पापात् भूमिः पतति, यथा कन्याविक्रये। नराणां च स पापः तुल्यः, न संशयः। सः दिनरात्रं चक्रवद् भ्रमन् तत्र वसति। एवं महापापी निरन्तरं नरकयातनां सहते। यदा भयानकं प्राकृतं प्रलयं समुपस्थितं भवति, सः षष्टिसहस्रवर्षाणि मलकृमिरूपेण वर्तते। सप्तसु जन्मसु सः शुद्धः स्यात्, किन्तु कुष्ठी च क्लिबः। एवं सप्तजन्मानि प्राप्य, महापापी शुद्धिं लभते। ऋषयः ऊचुः— अतिथिं उपेक्ष्य अपि तादृश एव दोषः जायते। ब्राह्मणश्रेष्ठं नमस्कृत्य गृहं नय। हे महाबाहो, वनं गच्छ शीघ्रं तपः कुरु। एवं उक्त्वा सर्वे मुनयः स्वाश्रमं शीघ्रम् अगच्छन्। इति श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे प्रकृतिखण्डे नारदनारायणसंवादे हरगौर्याः संवादे राधाकथायां सुयज्ञोपाख्याने कर्मफलवर्णनं नाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। ततः श्रीपार्वती उवाच— हे प्रभो, ब्रह्मशापदुःखितः स राजा किमकरोत्? अथवा स अतिथिर्ब्राह्मणः तदा किमकरोत्? महेश्वरः उवाच— वसिष्ठेन प्रेरितः स धर्मात्मा पुरोहितः भूमौ दण्डवत् पतितः ब्राह्मणस्य पादयोः। ब्राह्मणं स्मितमुखं क्रोधरहितं करुणासंपन्नं दृष्ट्वा राजा उवाच— भगवन्, भवतः नाम किम्? कुत्र वससि? कथं अत्र आगतः? त्वं विष्णुः एव ब्राह्मणरूपेण नरवपुषा गूढः। हे भगवन्, कः गुरुः? केन देवता पूज्यते त्वया भारतवर्षे? सर्वं राज्यं सर्वं वित्तं कोशं च गृहाण। सप्तसागरसप्तद्वीपवतीं पृथिवीं पालय। मां दासं कृत्वा, भारतवर्षे राजाधिराजो भव।