शृणु, राजन्, भारते महापातकस्य परिणामं यथा पुराणेषु निर्दिष्टम्। कश्चन द्विजः, यदि स पापकर्मा स्यात्, सप्तजन्मानि भारते द्विजत्वमाप्नोति, किन्तु स सदैव नीचस्त्रीपतित्वेन वर्तते। पुनः पुनः स पापयोनिṣu जायते, पुनः पुनः च नरके पतति। पञ्चजन्मानि स मेंढकत्वमुपैति, ततः शनैः शनैः शुद्धिं लभते। तत्र सूयज्ञः पप्रच्छ—“किं दोषः ब्राह्मणानां शूद्रभोजनस्य, अथवा शूद्रस्त्रीसमागमस्य? किं च वृषभवाही ब्राह्मणानां दोषः कः?” इत्युक्ते, परमर्षिः पराशरः प्रत्युवाच—“यः ब्राह्मणः वृषभं वहति, स असिपत्रनरके एकसप्ततियुगपर्यन्तं निवसति। ततः सप्तजन्मानि गर्दभत्वं मूषकत्वं च प्राप्नोति।” जरत्कारुः अवदत्—“स एव कृतघ्नः इति ख्यातः, भारते प्रसिद्धः। वृषभताडनपापं सदा ब्रह्महत्यापापेन तुल्यं स्मृतम्। यः तु क्षुधार्तं तृषार्तं वा वृषभं सूर्यतापे चालयति, तस्य ब्राह्मणस्य यानं कृतं, तस्य भोजनं मलं जलं मूत्रं च, तेन सह, स लोहितकर्दमे स्थित्वा चन्द्रसूर्ययोः स्थित्याः पर्यन्तं तिष्ठति। त्रिसंध्यायाम् यमदूतः तं शूलदण्डेन ताडयति। षष्टिसहस्रवर्षाणि स मलकिटे कृमिरूपेण वर्तते। पञ्चजन्मानि गृध्रत्वं, सप्तजन्मानि शृगालत्वं च प्राप्नोति।” भारद्वाजः उवाच—“राजन्, ब्राह्मणस्य आयुः वा शारीरं वा मापनं ब्रह्महत्यापापं जनयति। तथैव सः समानयोनिṣu, समाननरकेṣu च भ्रमित्वा शुद्धिं प्राप्नोति। शूद्रश्राद्धभोजनं यावत् करोति, तावत् एव दोषः तिष्ठति।” तत् श्रुत्वा मार्कण्डेयः उवाच—“वेदवचनं प्रवक्ष्यामि, शृणु। कृतघ्नानां मध्ये ब्राह्मणः, यः नीचस्त्रीपतिः, स एव श्रेष्ठः कृतघ्नः। यमदूतैः पीडितः सः कृमिपिंडान्नं भवति। पुनः सः व्यभिचारिण्याः योनि कृमिरूपेण जायते।” सूयज्ञः पुनरुवाच—“ब्राह्मणशापः मम वन्दनीयः। कस्य भाग्ये दुःखं नास्ति? अहं धन्यः, मम कार्यं कृतं, मम जीवितं सफलम्।” एवमुक्ते, श्रीपार्वतीः पप्रच्छ—“ये वेदवेदाङ्गविदः ऋषयः तत्र आसन्, तैः किमुक्तम्?” श्रीमहेश्वरः अवदत्—“तत्र नारायणमहर्षिः वक्तुम् आरब्धवान्।” श्रीनारायणः उवाच—“कृतघ्नः स एव ज्ञेयः, राजन्, तस्य फलमवधारय। यावन्ति रजांसि ब्राह्मणानां अश्रुभिः सिक्तानि, तावन्तः सः उष्णाङ्गारभोजनं, उष्णमूत्रपानं च कृत्वा, तदन्ते महान् पापी मलकिटे कृमिरूपेण जायते। ततः भूमिहीनः, सन्ततिहीनः मानवः भवति।” नारदः उवाच—“कृतघ्नः स एव, तस्य फलं शृणु। अन्धकारकूपे सः चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं वसति। तत्र स पापी ताम्रपक्वं जलं पीत्वा तिष्ठति।” देवलः अवदत्—“कृतघ्नः एव स महान् पापी भारते ज्ञेयः। कूपे चतुर्दशेन्द्रकालपर्यन्तं वसति।” जैगीषव्यः अवदत्—“यः वचसा अपि ताडयति, स कृतघ्नः स्मृतः। सा अपि भारते पापिनी कृतघ्नी विख्याता। सा च चन्द्रसूर्ययोः स्थित्याः पर्यन्तं वह्नौ वसति।” वाल्मीकिः उवाच—“एवं कृतघ्नता, राजन्, सर्वेषु पापेषु स्थित्वा दुष्करं भवति।” एवं सत्यम्, महापातकस्य परिणामाः शास्त्रेषु निबद्धाः, यथोक्तं महर्षिभिः।