कामदेवात् कामशास्त्रं उत्पन्नं, यत् स्त्रीणां हर्षं जनयति। तेन मणिमालां, वस्त्रयुग्मं, सर्वाणि भूषणानि च गृहं स्थापयित्वा, सः बहिः गत्वा अन्वेषणाय प्रयत्नं अकरोत्। तदा काममयस्य वचनं श्रुत्वा, घृताची मुनये स्मितम् अकरोत्। सा उवाच—"काले युक्तं वचनं वक्ष्यामि, हे कामातुर! अहं कामदेवस्य गृहम् यास्यामि, तत्संस्काराय सुसज्जिता। अद्य अहं कामस्य पत्नी, तथा तव गुरोः अपि पत्नी। ज्ञानदाता, मन्त्रदाता, गुरुः पितुः शतसहस्रगुणः अधिकः। शास्त्रेषु गुरुपत्न्याः गुरोः शतगुणं अधिकं सम्मानः उक्तः। शास्त्रेषु मातृसंबन्धस्य दोषः उद्घोषितः। यस्याः स्त्रियं 'माता' इति संबोधयति, तया सह संसर्गः कृतः चेत्, तस्य आयुः सूत्रं छिद्यते। मातृसंसर्गः चतुर्गुणं दोषं जनयति। सः कुम्भीपाकनरके ब्रह्मकल्पानां तुल्यकालं पतति। यथा कुम्भकारस्य चक्रं, तथा तीक्ष्णं शस्त्रस्य शिरः; कीलस्य कृमिभिः पूर्णं, दग्धं च अग्निसमानं। एतावान् पापः यस्य गुरुपत्न्या सह संसर्गः। अद्य अहं कामगृहं गमिष्यामि, तस्य प्रियाया प्रियः।" एवं घृताच्याः वचनं श्रुत्वा, विश्वकर्मा तस्याः प्रति कोपितः अभवत्। तस्याः वचनं श्रुत्वा, सः ताम् घोरशापेन शप्तवान्। शिल्पिने उक्त्वा, घृताची कामगृहं गता। तत्र भारतदेशे, कामस्य च गोपालस्य इच्छया, सा पूर्वजन्मस्मरणयुक्ता तपस्विनी अभवत्। तपः कृत्वा, तस्याः शरीरं तप्तसुवर्णवत् दीप्तिमान् अभवत्। देवशिल्पिनः शक्त्या, सा नव पुत्रान् अजनि। तदा शौनकः पप्रच्छ—"कत्र नव पुत्रान् अजनि? कियत् दिने?" सूतः उवाच—"शोकवशात्, सः ब्रह्मगृहं गच्छन्, प्रणम्य ब्रह्माणं स्तुत्वा, तं वृत्तान्तं न्यवेदयत्। स एव ब्राह्मणः भूमौ जातः शिल्पी अभवत्। सः सर्वत्र, सर्वेभ्यः, नित्यं, अद्भुतं, विचित्रं, आश्चर्यं, रम्यं शिल्पं निर्मितवान्। एकदा प्रयागे, राज्ञे शिल्पं कृत्वा, सः घृताचीं, नववपुषं, युवां तपस्विनीं अपश्यत्। तां दृष्ट्वा, कामेन पूर्णः, सः मोहितः, चेतना ह्रासितः अभवत्। ब्राह्मणः उवाच—'मां एवं मा चिन्तय, हे सुकुमारि! अहं विश्वकर्मा एव। तव शापमोचनं दास्यामि, मां अन्वेषय, हे सुन्दरी।' द्विजस्य वचनं श्रुत्वा, घृताची नववपुषी अभवत्। गोपिका उवाच—'गङ्गातटे भारतदेशे कथं तव सह संगः स्यात्? हे विश्वकर्मन्, एषः भारतः कर्मभूमिः। अत्र जन्मं धर्मिणां तपस्याः फलरूपेण मोक्षार्थं लभ्यते।