श्रीमहादेवः पार्वत्यै कथयति— हे शुभे! ब्रह्मणः तपस्वी पुत्रः, स्वयं प्रभुः, शतरूपायाः पतिः आसीत्। तस्य पुत्रः उत्तानपादः, तस्यापि पुत्रः ध्रुवः, ध्रुवस्य पुत्रः उत्कलः नारायणपरायणः अभवत्। स राजा उत्कलः यज्ञान्ते ब्राह्मणेभ्यः हर्षेण सर्वरत्नमयान् पात्रान् ददौ, महोत्सवे सदा ब्राह्मणेभ्यः दानानि अकरोत्। देवानां सभायाम् तं राजानं सुयज्ञ इति प्रसिद्धिं प्रापयन्। स राजा अन्नदाता अभूत्, रत्नदाता, सर्वधनदाता च। सदा हर्षेण ब्राह्मणेभ्यः यथोचितं दानं दत्तवान्। सुषुप्तमांसानि अपि ब्राह्मणेभ्यः दत्तवान्, तेषां प्रतिदिनं भक्ष्यैः, चोष्यैः, लेह्यैः, पेयैश्च तृप्तिः अभवत्। स घृतयुक्तं सूपसमेतं पूर्णं भोजनं, मांसवर्जितं, दत्तवान्। किन्तु, हे पार्वति! ब्राह्मणाः सुयज्ञं न स्तौ, पितॄन् एव स्तोतुम् आरब्धवन्तः। ब्राह्मणाः उत्तमं भोजनं कृत्वा, अतिशयेन तृप्ताः अभवन्। किंचित् चाण्डालभ्यः दत्तम्, किञ्चित् मार्गे परित्यक्तम्। तथापि सहस्रशः अन्नपर्वतान् तत्र अवशिष्टम्। रत्नसारशोभितच्छत्रचमरेण, सुरम्ये स्थले चन्दनादिसुगन्धिपुष्पैः, चन्दनपत्रैः सुशोभिते, चन्दनागुरुकस्तूरीकुङ्कुमैः वन्यैः समलङ्कृते तस्मिन् स्थले। तत्र नारदमनुमुख्यैः ऋषिभिः, ब्रह्मविष्णुशिवैः सह। केचन मलिनवस्त्रधारिणः, रूक्षकण्ठोष्ठतालवदनाः, तिष्ठन्तः। राजा सस्मितं कृताञ्जलिः तान् आशीर्वचनैः सत्कृतवान्। तथापि, सभासदः न उत्तस्थुः, किंचित् एव हास्यं कृतवन्तः। तदा तेषां मध्ये एकः अनियन्त्रितः, कोपेन राजानं शशाप— "त्वं शीघ्रं कुष्ठरोगी, बुद्धिहीनः, क्लेशितः भविष्यसि।" यः यः तत्र हास्यं कृतवान्, ते सर्वे सभासदः सहसा उत्तस्थुः। राजा भयवशात् समीपं गत्वा, प्रणिपत्य, रुदन् स्थितः। स ब्राह्मणः, स्वरूपं संछाद्य, ब्रह्मतेजसा दीप्तिमान् बभूव। राजा पुनः पुनः "ब्राह्मण, स्थेयम्, स्थेयम्" इति आह्वयन् आसीत्। तत्र उपस्थिताः—मारीचिः, कश्यपः, वसिष्ठः, क्रतुः, गौतमः, कणदः, कण्वः, कात्यायनः, कथः, तैत्तिरिः, आपिशलिः, महातपाः मार्कण्डेयः, पूज्यः सनत्कुमारः, ऋषी नरो नारायणश्च, भरद्वाजः, वाल्मीकिः, और्वः, च्यवनः, शिलालिः, लाङ्गलिः, शाकल्यः, शाकटायनः, जैगीषव्यः, वामदेवः, वालखिल्याश्च, विश्वामित्रः, कौत्सः, ऋचीकः, अघमर्षणश्च। ततः सर्वे दिशां रक्षिणः देवताः अपि तं मुनिं उपेत्य, धर्मनिपुणाः सन्तः, यथाक्रमं तं संबोधितवन्तः।