स तु दैत्यः शङ्खचूडः अभवत्, तुलसीपतिः। तदा राधा धर्मवती वराहकल्पे गोकुलं गता। देवी कलावती गर्भे न जात, वातेन संभूताऽभवत्। द्वादशवर्षे पूर्णे नवयौवनसम्पन्नां ताम् दृष्ट्वा, सा स्वगृहे छायाम् उपस्थाप्य तत्रैव लीनाभवत्। चतुर्दशवर्षे पूर्णे कंसस्य भीत्या किञ्चित् उपलक्ष्य, यशोदा कृष्णमाता रायनः च भ्राता, कृष्णेन सह, पुण्ये वृन्दावनवनं राधया सह प्रविश्य। तत्र गोपाः स्वप्ने राधायाः पदपद्मं न पश्यन्ति। पूर्वे ब्रह्मा षष्टिवर्षसहस्रं तपः कृतवान्। पृथिव्याः भारविमोचनसमये भारतदेशे नन्दगोकुले तपस्याः फलरूपं राधायाः पदपद्मं ददर्श। तत्र किञ्चित्कालं कृष्णः पुण्ये वृन्दावनवनं स्थितवान्। ततः सुदाम्नः शापेन वियोगः अभवत्। शतवर्षे पूर्णे तीर्थयात्रायाम्, सत्यं ज्ञात्वा कृष्णः राधया सह गोलोकं गतः। वृषभानुः नन्दः च परमं गोलोकं गतौ। छाया, गोपाः, गोपिकाः च तस्य सन्निधौ मोक्षं प्राप्ताः। त्रयश्चत्वारिंशद् षट् शतम् कोट्यः गोपिकाः गोपाः च तदTulya मोक्षं प्राप्ताः। द्रोणः प्रजापतिः नन्दः, यशोदा तस्य प्रिया धरा। वसुदेवः कश्यपः, देवकी अदितिः धर्मवती। पितृणां मानसजा कन्या कलावती राधायाः माता। एवं हे दुर्गे, राधिकायाः परमं चरितं उक्तम्। श्रीकृष्णः द्विविधः—द्विबाहुः च चतुर्बाहुः च। चतुर्बाहोः पत्न्यौ महालक्ष्मीः सरस्वती च। राधा श्रीकृष्णस्य पत्न्यः, तस्य शरीरार्धात् उत्पन्ना। प्रथमं राधायाः नाम, ततः कृष्णस्य नाम उच्चारणीयम्, इत्युक्तं विद्वद्भिः। कार्तिकपूर्णिमायां गोलोके रासमण्डले, मणिमयकवचं राधायाः निर्माय, हरिः तस्य कवचं कृतवान्। भक्त्या ध्यानं कृत्वा तं स्तोत्रं निर्मितवान्। राधा कृष्णेन पूज्याः, भगवान् तया पूज्यः। द्वितीययुगे धर्मेण ब्रह्मणा मया च राधा पूजिता। महेन्द्रेण रुद्रैः मनुभिः मानवैः च। तृतीययुगे सप्तद्वीपेश्वरः राधां पूजितवान्। शप्तः ब्राह्मणः, देवदोषात्, भूद्धारकः च तां पूजिताः। सः समृद्धिहीनः राधायाः वरात् राज्यं प्राप्तवान्। तस्य ग्रीवायां बाहौ च राधायाः दुर्गं कवचं धृतम्। अन्ते राजा रत्नरथेन गोलोकं गतः। ततः पार्वती उवाच—कथं ब्राह्मणैः शप्तः, कथं राधिकां प्राप्तवान्? कथं कृष्णस्य प्रियां, सर्वात्मना पूजितां पत्नीं प्राप्तवान्? पुरातने काले विष्णुः षष्टिवर्षसहस्रं तपः कृतवान्।