स्नेहपूर्णैः समागतेषु भक्तिवशगोपांगनेषु स्तूयमानः स क्षेत्रः दशयोजनविस्तीर्णः शतयोजनदीर्घश्चासीत्। तत्र सहस्रवर्तुलोपेतः विचित्रैः अद्भुतैः चित्रैः भूषितः प्रदेशः दृश्यते स्म। तत्र च अप्रमेयमणिरचितदर्पणैः शोभितं, शुभमणिमयकलशैः सुशोभितं, अनन्तसुन्दरनिकेतनैः च समलंकृतं तद् आसीत्। तत्र स प्रियतमः सुरम्यपुष्पमालया भूषितः तेनैव रथेन निर्गतः। स च कृष्णं जागरूकं कृत्वा, गोपैः सह शीघ्रं पलायितवान्। कृष्णोऽपि स्वप्रेमनिमग्नः स्वमात्मानं दृष्टेर्लोपयामास। राधा तु कृष्णस्य रोषभीता तत्रैव प्राणान् त्यक्तवती। भयात् सर्वे पुण्यशीला विरजा देव्या शरणं जग्मुः। सा विरजा कोटियोजनविस्तीर्णा शतगुणदीर्घा जाताभूत्। ततः अन्याः क्षुद्रनद्यः गोप्यश्च तत्र प्रादुर्भूताः। सप्तसिन्धवः अपि विरजायाः कन्याः पृथिव्यां अभवन्। न विरजां न कृष्णं दृष्ट्वा सः स्वगृहं न प्रतिनिवृत्तः। गोपीभिः द्वारे वार्यमाणः पुनःपुनः, सुदाम्ना कृष्णसन्निधौ तामेवमुक्त्वा परुषं निगृह्य उक्तम्— "गच्छ, राक्षसीयोनि प्रविश; शीघ्रं दूरं गच्छ।" पुनरपि, "गोपिकायाम्, गोपकन्यासु, स्वजातिषु जन्म लभस्व।" तत्र भगवतः कृते पृथिव्याः भारहरणं भविष्यति; सा बाष्पपूर्णलोचना मोहिता च गन्तुं समुपक्रामत्। राधा अपि बाष्पपूर्णलोचना, संतप्ता सा तामन्वगच्छत्। कृष्णः करुणासागरः तां ज्ञानवाक्यैः सान्त्वयामास। असुरः सः शंखचूडः तुलसीपतिः जातः। राधा पुण्यशीला वराहकल्पे गो कुलं प्राप्तवती, हे भारत। देवी कलावती, यः गर्भे न जातः, वातेनैव समुत्पन्ना। द्वादशवर्षे पूर्णे, नवयौवनसमायुक्तां तां दृष्ट्वा, सा छायां तस्मिन्गृहे स्थाप्य अदृश्याभूत्। चतुर्दशवर्षे गते, कंसभयात् प्रपञ्चितेन हेतुनाऽपि, यशोदा कृष्णमाता, रायणः भ्राता, कृष्णेन सह, पावनं वृन्दावनवनं राधया सह प्रविश्य। तत्र स्वप्ने गोपाः राधायाः पदपद्मं न पश्यन्ति। प्राचीनकाले ब्रह्मणा षष्टिसहस्रवर्षाणि तपः कृतम्। पृथिव्याः भारहरणसमये, भारतवर्षे नन्दगोकुले, तस्य तपसः फलं राधायाः पदपद्मं दृष्टवान्। किञ्चित्कालं कृष्णः पावने वृन्दावनवने स्थितः। ततः सुदाम्नः शापेन वियोगः अभवत्। शतवर्षे गते तीर्थयात्राकाले, तदा सत्यं विज्ञाय, सः राधया सह गोलोकं गतवान्। वृषभानुर्नन्दश्च परं गोलोकं प्राप्तवन्तौ। छाया, गोकुलवासिनः, गोप्यश्च तत्रैव तस्य सन्निधौ मोक्षं प्राप्ताः। त्रयस्त्रिंशन्मिल्योनं गोप्यः गोपाश्च तदृशाः मुक्तिमवापुः। द्रोणः प्रजापतिः, नन्दः; यशोदा तस्य प्रिया धरा। वसुदेवः कश्यपः, देवकी च अदितिः पुण्यशीला इति।