मणिमयमण्डपे दिव्यरत्नदीपैरलङ्कृते, कस्तूरीकुङ्कुमरागैः सुगन्धिसन्दलसुरभिणा सुवासिते तस्मिन्नेव, रतिलीलायामविच्छेदेन रममाणौ तौ कामकौशलसम्पन्नौ दम्पती स्थितौ। एवं सहस्रशः कल्पपर्यन्तं कालः यथाक्रमं व्यतीतः। ततः सर्वं विज्ञाय, चत्वारः दूताः राधिकां प्रति गत्वा तद्वृत्तान्तं निवेदयन्। तदा सखीभिः प्रबोधितायाः राधिकायाः कोपात् ओष्ठौ नेत्रे च रक्ते जातौ। रत्नमण्डनविलसितपद्मे, स्फटिकदर्पणेन शोभिते, सा स्वहस्तयोः जलैः प्रक्षाल्य, मुखे ललाटे च रक्तलाक्षारसपङ्कं विमृज्य, श्वेताम्बरधारिणी, क्रूरा, निराभरणा, निरालङ्कारा च बभूव। कोपकम्पितोष्ठी सा सखीमण्डलम् आहूय, ताभिः भक्त्या सशङ्कैः स्तुताभिः, दशयोजनविस्तीर्णे शतयोजनदीर्घे क्षेत्रे, सहस्रचक्रसमायुक्ते, नानाविचित्रचित्रिते, अमूल्यरत्नमयदर्पणैः भूषिते, शुभरत्नकलशैः शोभिते, अनन्तमणिमन्दिरैः समलङ्कृते च, राधा स्वसखीजनैः सह स्थितवती। तत्र प्रियतमो मणिमाल्यविभूषितः तेनैव रथे निष्क्रम्य ययौ। कृष्णं च जागरूकं कृत्वा स गोपैः सह पलायितवान्। कृष्णोऽपि स्वप्रेमनिमग्नः, स्वमात्मानं तत्रैव गूढं कृतवान्। राधा तु कृष्णकोपात् सन्त्रस्तासौ तस्मिन्नेव क्षणे प्राणान् त्यक्तवती। भयात् सर्वे पुण्यशीलां विरजां शरणं गतवन्तः। सा विरजा कोटियोजनविस्तीर्णा शतगुणविस्तीर्णा च जातवती। तदा अन्याः सान्द्रनद्यः गोप्यश्च तत्रैव समुत्पन्नाः। सप्त समुद्राः अपि विरजायाः कन्यकाः पृथिव्यां संज्ञां लभन्ते। विरजां वा कृष्णं वा अदृष्ट्वा, स स्वगृहं न प्रत्यागच्छत्। गोपीसंघेन द्वारे वार्यमाणः अपि, सुदामा कृष्णस्य साक्षात् तां निन्दितवान्। "गच्छ, राक्षसीयोनिं प्रविश; अस्मात् शीघ्रं दूरं गच्छ।" इति। "गोपीकुले, वृष्णिवरदुहितृणां मध्ये, स्वजात्या जन्म लभस्व।" इति। तत्र भगवान् पृथिवीभारहरणं करिष्यति। सापि अश्रुपूर्णलोचना, मोहिता, तत्रैव गन्तुम् उद्युक्ता। राधा अपि तां अनुसृत्य, अश्रुपूर्णलोचना, अत्यन्तदुःखिता बभूव। कृष्णः करुणासागरः तां ज्ञानकथया सान्त्वयामास। स तु असुरः शङ्खचूडः, तुलस्याः पतिः अभवत्। राधा धर्मात्मिका, वराहकल्पे गोकुलं गता। सा देवी, अयोनिजा, कालवती, वातेनैव गर्भिता। द्वादशवर्षे व्यतीते, नवयौवनसम्पन्नां तां दृष्ट्वा, स्वच्छायां तत्रैव गृहं त्यक्त्वा तिरोहितवती। चतुर्दशवर्षे गते, कंसभयात् किञ्चिदुपायेन, यशोदा कृष्णमाता रायणश्च भ्राता, कृष्णेन सह, वृन्दावनपवित्रवने, राधया सह स्थितवन्तः। सप्नेषु तु गोपाः राधायाः पदपद्मं न पश्यन्ति। पूर्वं ब्रह्मा षष्टिसहस्रवर्षाणि तपः कृतवान्।