तदा रमणीयाङ्गना, रम्यतया उत्सुकता, रासनृत्यस्य स्वामिनी, उत्पन्ना। सा अग्निसंस्कृतवस्त्रधारिणी, कोटिशशिसमप्रभा, दिव्यतेजसा प्रकाशमाना। हास्ययुक्ता, शोभनदन्ता, शुद्धा, शरदम्बुजवदनवती, सा स्फुरति। ग्रीष्मसूर्यसमदीप्तमणिमालया भूषिता, सा शिरसि मणिमालां धारयति। स्तनौ तस्याः पूर्णौ, गोलौ, उच्चौ च, मेरुशिखरयोरिव, शुभौ पूज्यौ च। तदा रतिक्रीडाप्रभुः, कामेन अभिभूतः, तस्याः हास्यं निरीक्ष्य, ताम् अवलोकयति। सा अपि, तं सुन्दरं हरिं दृष्ट्वा, तस्य सम्मुखे स्थितवती। राधा तं कृष्णं पूजयति, कृष्णः अपि ताम् पूजयति, उभयमपि एकमेकं पूजयतः। सः स्मरति, तस्याः आलिङ्गनं, निवासं, रासनृत्ये सह गमनं च, जपन्। 'रास' इत्युक्त्वा भक्तः तु दुर्लभं मोक्षं प्राप्नोति। राधा रासरमणी पूर्वं कृष्णस्य वामांशात् उत्पन्ना। 'रा' दानेन सम्बद्धः, 'धा' मोक्षस्य सूचकः। राधायाः रोमकूपेभ्यः गोपीसमूहः उत्पन्नः। राधायाः वामांशात् अंशेन महालक्ष्मीः आविर्भूता। सा चतुर्भुजस्य भगवतः पत्नी, वैकुण्ठनिवासिनी देवी। तस्याः अंशाः मर्त्यलक्ष्म्यः, गृहेषु गृहीणां सर्वत्र। राधा कृष्णस्य पत्नी, कृष्णवक्षसि निवसन्ती। ब्रह्मादि तृणपर्यन्तं सर्वं मिथ्या, हे पार्वति। परमं तत्त्वं, परं, परमात्मा, भगवान्—स्वेच्छामयः, नित्यरूपः, भक्तानां कृपामूर्ति। राधा महाभाग्ययुक्ता, तस्मै जीवात् अपि प्रिया। साधवः सर्वदा गर्विता राधिकां सेवन्ति। गोपाः अपि स्वप्ने अपि राधायाः पदपद्मं न पश्यन्ति। सः च गोपश्रेष्ठः द्वादश गोपमुख्येषु, हे प्रिये। सुदाम्नः शापेन सा देवी गोलोकात् पृथिवीं अगच्छत्। पार्वती उवाच—कथं दासी देवीं, स्वेच्छायाम् निष्ठां, शप्तवती? श्रीभगवान् उवाच—एषा सर्वेषु पुराणेषु गूढतमः, शुभः, भक्तिमोक्षप्रदः। एकदा गोलोके रासमण्डले राधिकापतिः, राधिकासमाया सौभाग्ययुक्तया विरजया सह। मणिमयमण्डपे, मणिदीपैः शोभिते, क्रीडायाम् आसक्तः। कस्तूरीकुङ्कुमलिप्तः, उत्तमचन्दनगन्धयुक्तः। तयोः प्रेमक्रीडा निरन्तरा, तौ कामकौशलसम्पन्नौ। लक्षलक्षप्रमाणकालः व्यतीतः। ततः ज्ञात्वा, चत्वारः दूताः राधिकां सूचयन्ति। सखीभिः जागृता, राधायाः ओष्ठनेत्रे कोपेन रक्ते। क्रीडापद्मे, मणिरत्नालंकारिते, दीप्तदर्पणयुक्ते। सा जलैः हस्तौ प्रक्षालयति, तस्याः मुखात् लाक्षारक्तं अपाकर्षति। श्वेतवस्त्रधारिणी, कटुतया, अलङ्कारवर्जिता। कोपेन कम्पितोष्ठा, सखीसमूहं आह्वयति। एवं शास्त्रवाक्यानुसारं दिव्यकथा संस्कृतेन निवेदिता।