ते ब्रह्मलोकं गत्वा ब्रह्माणं स्तुतवन्तः। ततः महेन्द्रः उवाच—हे विश्वस्य मातः, नमः ते, या गोवः बीजस्वरूपा अस्ति। पुनः पुनः नमः तस्यै या राधायाः प्रिया, पद्मायाः अंशः, कल्पवृक्षस्वरूपा, सर्वधनदायिनी च। पुनः पुनः नमः सौभाग्यदायिन्यै, धनदायिन्यै, विद्यादायिन्यै च। पुनः पुनः नमः यशोदायै, सुखदायिन्यै, धर्मज्ञायै च। तत्रैव ब्रह्मलोकस्थायां नित्यास्त्री प्रकटिता। सा गोलोकं गता, देवाः अन्ये च स्वस्वगृहं प्रत्यगच्छन्। क्षीरात् घृतं, ततः यज्ञः, ततः देवानां सुखम् उत्पन्नम्। यः गोधनं धनं च धारयति, सः कीर्तिमान् धर्मिष्ठः भवति। अस्मिन लोके सुखं भुक्त्वा, अन्ते कृष्णधामं गच्छति। हे ब्रह्मपुत्र, तस्य पुनर्जन्म न भवति। एवं ब्रह्मवैवर्तमहापुराणस्य श्रीप्रकृतिखण्डे नारदनारायणसंवादे सुरभ्याः उत्पत्तिवर्णनं पूजाविधिवर्णनं च, सप्तचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। नारदः पुनः पप्रच्छ—हे भगवन् नारायणांश, नारायण्याः कथां कथयस्व। सुरभेः चरितं श्रुत्वा अतीव रमणीयं मे जातम्। अधुना राधिकायाः परमकथां श्रोतुमिच्छामि। श्रीनारायणः उवाच—परमशिवः, सिद्धिस्वामी, पूर्णसिद्धिदाता, सर्वरूपस्वरूपः। सः प्रसन्नमुखः, हृष्टः, स्मिताननः, ऋषिभिः स्तुतः। रासोत्सववर्णनं, रासमण्डलवर्णनं च आसीत्। पार्वती, सुषमा स्मितवदना, प्रियम् पप्रच्छ, स्तुत्याः सह, भीता, प्राणनाथेन प्रसादिता। महादेवी, देवेश्वर्यः, महादेवम् उवाच। श्रीपार्वती उवाच—पाञ्चरात्रादिशास्त्राणि, योगिनां योगशास्त्रं, सिद्धानां सिद्धिशास्त्रं, विविधानि आकर्षकतान्त्राणि च। शास्त्रेषु राधायाः स्तुत्यं चरितं संक्षेपेण श्रुतम्। आगमवर्णने तद् पूर्वं त्वया ग्राहितम्। तस्या उत्पत्तिः, ध्यानं, नाम्नः परममहिमा। पूजाविधिः, इच्छितं पूजाविधानं च। किमर्थं तद् पूर्वं आगमवर्णने न उक्तम्? पञ्चमुखी भगवती, शुष्ककण्ठोष्ठतालुका, कृष्णं स्वप्रियं, करुणासागरं, ध्यानात् स्मरन्ती। भगवान् श्रीकृष्णः, परमात्मा, तया निषिद्धः। त्वं मम अर्धाङ्गस्वरूपा, तत्त्वतः न भिन्ना। राधायाः, प्रियस्य मम, तस्याः कर्माणि सत्यम्। अहं सर्वं जानामि, हे दुर्गे, अतीतम् भविष्यद् च, उत्तमम्। न सनत्कुमारः, न सनातनधर्मः तद् जानाति। त्वं मत्तः बलिष्ठा, दुर्गे, जीवनं त्यक्तुं सज्जा। शृणु, दुर्गे, तव गुप्तं अद्भुतं रहस्यं कथयामि। पूर्वं श्रीवृन्दावने, गोलोके, रासमण्डले। तत्र रत्नासनस्थः, विश्वनाथः, विराजमानः। सः लोकनाथः, रमणीयमन्दारवनान्तरे, रम्यं भोगं इच्छन्। तस्मिन्नेव क्षणे, हे दुर्गे, द्विरूपं धारयामास।