सत्त्वशुद्धस्वभावा त्वं, क्रोधहिंसारहिते, धर्मिष्ठे, मया पूजिता, अदितिरिव मातरं त्वां पश्यामि। दयारूपा त्वं, भगिनि, क्षमायाः मातृस्वरूपं धारयसी। पूजनीयत्वं ते स्थापयामि, मम स्नेहः त्वयि वर्धते। पुनः पुनः तव पूजां वर्धयामि। पञ्चमे दिवसे, मनसाख्ये, मासान्ते वा प्रतिदिनं, ये प्रसिद्धाः, कीर्तिमन्तः, विद्वांसः, गुणयुक्ताः, ते लक्ष्म्याः वियोगं प्राप्नुवन्ति; सर्पभीतिर्नित्यं तेषां भवति। पुण्यश्लाघ्यः जरत्कारुः, नारायणांशः, अस्माकं रक्षणाय, त्वां मनसि स्मरति। अतः देवी, त्वं मनसि पूजिता, नमिता च। तस्मात्, पुराणविदः त्वां मनसाग्र्यां देवीं वदन्ति। यः यद् यः चिन्तयति, तस्य तत् शतगुणं सुलभं भवति। सा देवी, भूषणवस्त्रसहितैः स्वजनैः सह, स्वगृहं जगाम। सा सदैव भ्रातृभिः पूजिता, सर्वत्र सम्मानिता, पूजिता चाभवत्। स्नानेन क्षीरस्य, सा पूजिता, देवैः पूजिता, पुनः स्वर्गं प्रत्यगच्छत्। यः तां पूज्य स्तोत्रं पठति, पुण्यबीजम्—तस्य विषमपि अमृततुल्यं भवति, सिद्धस्तोत्रपाठेन। सः नूनं सर्पशय्यायाम् स्थितः, अथवा सर्पवाहनः भविष्यति। नारदः उवाच—हे ब्रह्मन्, अहं तस्य जन्मकर्मणोः सत्यं वृत्तान्तं श्रोतुम् इच्छामि। नारायणः उवाच—गवां मध्ये सुरभिः श्रेष्ठा, सा गोलोके जाता। सृष्ट्यादौ कथा वक्ष्यामि, शृणु। एकदा राधापतिः राधया सह, क्रीडासक्तः, एकान्ते रम्ये, हर्षेण क्रीडाम् अकरोत्। तस्य क्रीडया, वामभागात् सुरभिं देवीं सृजितवान्। सुरभिं वत्ससहितां दृष्ट्वा, रत्नपात्रे सा दुग्धं पाययामास। गोपिकापतिः स्वयम् तत् उष्णं मधुरं दुग्धं पपौ। ततः, शतयोजनविस्तीर्णं सरः प्रादुरभवत्। तत् राधागोपिकानां क्रीडासरोऽभवत्। सहसा, कोट्यः कामधेन्यः उत्पन्नाः। तासां पुत्रपौत्राः अपि, अनन्तसंख्यकाः, समुत्पन्नाः। पूर्वं, भगवतः सुरभिं पूजायाम् अकरोत्। अनन्तरं दिवसे, श्रीकृष्णाज्ञया, दीपैः पूजां कृतवान्। ध्यानं, स्तोत्रं, मूलमन्त्रः, यत् पूजाविधिः, सर्वं तत्र आसीत्। ‘ॐ नमः सुरभ्यै’ इति षडक्षरी मन्त्रः। यजुर्वेदे ध्यानं प्रतिष्ठितम्, पूजा सर्वत्र अनुमोदिता। सा लक्ष्मीरूपा, परमेश्वरी, राधासखी, उत्तमा। विशुद्धरूपा, पूज्या, भक्तानां कामपूरणी। घटे, गोमस्तके, स्थिरे, गोमध्ये वा, दीपेन, अनन्तरं दिवसे, पूर्वाह्णे, भक्त्या पूजनीयम्।