राजा तु एतत् वृत्तान्तं श्रुत्वा, गङ्गायाः तटे अगच्छत्। सप्तदिनानि यावत् अतीतानि, तक्षकः मार्गे याति स्म। तयोः मध्ये संवादः अभवत्, तौ च परस्परं अत्यन्तं सन्तुष्टौ अभवताम्। ततः राजा, हे मुने, सर्पसत्रं नाम यज्ञं अकरोत्। तक्षकः भयाकुलः सन्, महेन्द्रस्य शरणं प्रापितवान्। ततः देवाः ऋषयः च मनसः-सम्भूतेषु उपस्थिताः। तत्र, मातुः आदेशेन आस्तिकः यज्ञस्थले आगतः। तत्र, राजा श्रेष्ठः, ब्राह्मणस्य आदेशेन तथा करुणया, तस्मै वरं दत्तवान्। तदनन्तरं, देवीं हृदये पूज्य, सर्वे स्वस्वं स्थानं प्रतिगच्छन्। नारदः उवाच—अहं देवीपूजनस्य यथाविधि विस्तरं श्रोतुम् इच्छामि। नारायणः उवाच—स भक्त्या, मणिमय आसने देवीं स्थापयित्वा, दिव्यगङ्गाजलेन मणिमयपात्रे स्नानं कृत्वा, अग्निना शुद्धानि मनोहराणि वस्त्राणि समर्पितवान्। गणेशं, सूर्यं, अग्निं, विष्णुं, शिवं, पार्वतीं च पूजितवान्। 'ॐ ह्रीं श्रीं मनसादेव्यै स्वाहा' इति मन्त्रं जपितवान्। भक्त्या हरिः षोडशोपचारैः दुर्लभैः पूजनं अकरोत्। तत्र नानाविधानि वाद्ययन्त्राणि वाजितानि। तत्र, ब्राह्मणानां आदेशेन, ब्रह्मा-विष्णु-शिवानां आज्ञया, देवः कार्यं अकरोत्। महेन्द्रः उवाच—अहं साक्षात् परमं परमेष्ठिनं स्तोतुं न समर्थः। स्तोत्रस्य लक्षणानि वेदेषु विद्यन्ते, तानि स्वस्वरूपकथनात् परमाणि। त्वं शुद्धसत्त्वस्वरूपा, कोप-हिंसारहिताः, हे पुण्ये, मया पूजिता, त्वं आदितिरिव माता। त्वं करुणारूपा, भगिन्याः रूपे क्षमास्वरूपा। अहं त्वां पूज्यताम् स्थापयामि, मम स्नेहः वर्धते। पुनः पुनः त्वां पूजनं वर्धयामि। पञ्चमे मनसादिने, मासान्ते वा प्रतिदिनं वा, ये प्रसिद्धाः, कीर्तिमन्तः, विद्वांसः, गुणसम्पन्नाः, तेषां लक्ष्मीभ्रंशः, सर्पभयम् च नित्यं भवति। पुण्यश्लाघ्यः जरत्कारुः, नारायणस्य अंशः, अस्माकं रक्षार्थं, त्वं मनसि आहूयसे। अतः हे देवि, त्वं मनसि पूज्यसे, नमस्यसे। अतः, पुराणविदः त्वां मनसीं देवीं इति वदन्ति। यः किञ्चिद् चिन्तयति, तस्य तत् शतगुणं फलम् लभ्यते। सा देवी, स्वाभरण-वस्त्र-सेवकसमेत्या, स्वं स्थानं प्रतिगच्छत्। सा सर्वदा भ्रातृभिः पूजिता, सर्वत्र सम्मानिता, पूजिता च। पयसा स्नाप्य, सा गम्भीरया भक्त्या पूजिता, देवैः पूजिता पुनः स्वर्गं प्रतिगच्छत्। यः देवीं पूज्य, एतत् स्तोत्रं पुण्यबीजं पठति, तस्य विषं अपि अमृततुल्यं भवति, सिद्धस्तोत्रं पठित्वा। स नूनं सर्पशय्यः वा सर्पवाहनः भवति। नारदः उवाच—हे ब्रह्मन्, अहं देवीस्य जन्मकर्मणां यथार्थं वृत्तान्तं श्रोतुम् इच्छामि। नारायणः उवाच—गोमध्ये सुरभिः प्रमुखा, सा गोलोके जाताऽभवत्।