या या पतिं पूजयति, तया श्रीकृष्णोऽपि पूज्यते इति महर्षिणा प्रतिपादितम्। सर्वदानानि, सर्वयज्ञाः, सर्वतीर्थयात्राश्च, धर्माचरणं, सत्यवादनं, सर्वदेवतापूजनं च—एतानि सर्वाणि अपि या भारते पुण्ये देशे पतिसेवा कुर्वती स्त्री करोति, सा परमं पुण्यं लभते। याऽपि स्वपतिमप्रियमाचरति, परेषां प्रियं वदति तु तस्य अप्रियं, सा चन्द्रसूर्ययोः स्थित्यन्तं कुम्भीपाकनरके पतति। एवं उक्त्वा स महर्षिः कम्पमानाधरः तस्थौ। तदा मनसा देवी उवाच—"भाग्यवती त्वं, मम दुष्टात्मनः शान्तिं कुरु, व्रतधरेति।" तस्यां च या कामभोजननिद्राभोगं विघ्नयति, सः दोषं प्राप्नोति। इति मनसा उक्त्वा देवी पतिस्य पादपद्मयोः प्रणिपत्य नमस्कृतवती। स महर्षिः सूर्ये क्रुद्धः शापाय समुत्सुकः सन्, भास्करं द्रष्टुम् आरब्धवान्। तदा स्वयं भास्करः तत्र आगत्य श्रेष्ठं मुनिं वचः प्राह—"ब्राह्मण, अहं तस्मिन्काले नास्तमितः, त्वां बोधयितुम् एव कृतवान्। मा मां शप, ब्रह्मन्, एतदयुक्तं भवतः। यदि ब्राह्मणेषु क्रोधः किञ्चिदपि जायेत, तर्हि जगत् भस्मसात् स्यात्। ब्रह्मवंशसम्भूतः, ब्रह्मतेजसा दीप्तः अस्मि।" सूर्यस्य वचनं श्रुत्वा द्विजः प्रसन्नचित्तः अभवत्। स मुनिः स्वव्रतं धारयन् मनसा शमं अगच्छत्। सा देवी स्वगुरुं शिवं, इष्टदेवतां हरिं, ब्रह्माणं च स्मृतवती। तदा तत्र भगवान् गोपीश्वरः श्रीकृष्णः, शिवश्च प्रकटितौ। स्वेष्टदेवतां गुणातीतां, प्रकृतिपरां दृष्ट्वा, स मुनिः शिवं, ब्रह्माणं, कश्यपं च प्रणम्य, तेषां वचः श्रुत्वा ब्रह्मा सम्यक् अनुशासन् अवदत्—"यदि या पत्नी त्यक्ता अपि धर्मिष्ठा शुद्धचित्ता च भवेत्, अथवा यः वानप्रस्थः, ब्रह्मचारी, यती वा स्यात्, अपि च यदि पुत्रोत्पत्तिं विना विरक्त्या प्रियां त्यजति, स धर्म्यः।" ब्रह्मणः वचनं श्रुत्वा महर्षिः जरत्कारुः तुष्टः अभवत्। तदा देवाः तस्याः मङ्गलमाशंस्य हृष्टाः प्रस्थिताः। मुनिना स्पृष्टमात्रेण गर्भः अभवत्। जरत्कारुः उवाच—"संयमिनां श्रेष्ठः, धर्मात्मा, वैष्णवानां नेता, तेजस्वी, तपस्वी, यशस्वी, गुणसम्पन्नः—एवं पुत्रः विष्णुभक्तः धर्मिष्ठश्च कुलं उद्धरिष्यति।" या स्त्री पतिव्रता, साध्वी, प्रिया, सौम्यवाचिनी, या हरिभक्तिं ददाति, सखा भवति, येन सन्निधिना सुखं लभ्यते, या पुत्रं जनयति, गर्भं विमोचयति, स गुरुस्तु या कृष्णध्यानरूपं ज्ञानं ददाति, तत् ज्ञानं यद्यपि आगच्छति, गच्छति, अन्यथा वा भवति, तदन्यज्ञानात् विलक्षणम्। तत्वसारः एषः—हरिव्यतिरिक्तं सर्वमुपमा केवलम्। ज्ञानात् मोक्षः भवति; यो बन्धनकर्ता, स एव शत्रुः। स एव शिष्यनाशकः, यः तान् बन्धनात् न मोचयति। एवं महर्षिणा प्रतिपादितं धर्ममार्गं, पतिव्रत्यस्य माहात्म्यं, ब्रह्मज्ञानस्य च गौरवं, भगवत्स्मरणस्य च परमत्वं इति।