सा देवी स्वात्मनि रममाणा, वैष्णवी च सिद्धयोगिनी च, स्वस्य स्वरूपे सुखमुपलभ्यति। तस्याः दर्शनं, क्षणमात्रं, जरत्कारु-शरीरस्य भगवतः प्राप्तवती। करुणानिधिः स भगवान्, तस्याः दयया कामं दत्तवान्। स्वर्गे, नागलोकस्य मध्ये, पृथिव्यां, ब्रह्मलोके च, सा जगद्गौरीति प्रसिद्धा, पुण्यशीला च पूज्यते। सा विष्णुभक्ता, अतिसुन्दरी, अतः वैष्णवीति कथ्यते, हे नारद। नागानां भगिनी, नागेश्वरी नाम्ना अपि विख्याता। विप्राः तां महाज्ञानसम्पन्नां वदन्ति। आस्तिकस्य माता, जरत्कारु नाम्ना च प्रसिद्धा। अतः योगिनां सर्वत्र पूजिता, जरत्कारु-प्रियात्येव। ॐ नमो मनसायै वैष्णव्यै नागेश्वर्यै शैव्यै च। जरत्कारु-प्रियायै, आस्तिकमातायै, विषहरायै च। यः पूजाकाले द्वादश नामानि पठति—सर्पभीते, शयाने, सर्पपीडिते, वा देवालये—स स्तोत्रं जपित्वा मुक्तो भवति, नात्र संशयः। शतलक्षजपेन स्तोत्रसिद्धिः प्राप्यते। सर्पसमूहं भूषणं कृत्वा, सर्पवाहनः भवति। इति मनसा-स्तोत्रवर्णनं नाम पंचचत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः, मनसा-चरित्रे, नारद-नारायण संवादे, प्रकृतिखण्डे श्रीब्रह्मवैवर्तमहापुराणे। नारायणः उवाच—सामवेदे उक्तं ध्यानं, देवीपूजाविधिं च। सा देवी श्वेतचम्पकसदृशदीप्तिः, मणिभूषणैः शोभिता। सा महाज्ञानसम्पन्ना, विद्वत्सु श्रेष्ठा, पुण्यशीला च। एवं ध्यानं कृत्वा, मूलमन्त्रेणैव पूजां कुर्यात्। वेदविहितः मूलमन्त्रः भक्तानां कामान् ददाति। 'ॐ ह्रीं श्रीं क्रीं ऐं मनसायै स्वाहा' इति मन्त्रः। यः मन्त्रसिद्धिं प्राप्नोति, स लोकसिद्धिम् आप्नोति। हे ब्रह्मन्, उत्तरायणकाले, गुडेन शाखाभिः यत्नपूर्वकं, मानसाख्ये पंचमीदिने यः देवीं यजति—पूजाविधिः उक्तः, तं शृणु। कदाचित् पृथिव्यां जनाः सर्पभयेन पीडिताः। तदा भगवान् मनसादेवीं मन्त्राधिष्ठात्रीं मनसः उत्पन्नां चकार। सा कन्या जात्वा, परम्परया शंकरधामं गता। तत्र, ऋषिपुत्री, दिव्यसहस्रवर्षं शंकरं सेवितवती। स तां परमज्ञानं दत्तवान्, सामवेदं च शिक्षितवान्। लक्ष्म्याः, मायायाः, कामस्य बीजमन्त्रान्, कृष्णपादौ, 'त्रैलोक्यशुभत्व' नाम कवचं, पूजाविधिं च शिक्षितवान्। पूज्यं स्तोत्रं, विश्वशुद्धिं ध्यानं च तां प्रादिशत्। मृत्युञ्जयात् परमज्ञानं लब्ध्वा, सा मृत्युविजयी अभवत्। कृष्णं परमात्मानं त्रीः युगानि तपः कृतवती। कृशां तां कन्यां दृष्ट्वा, करुणासागरः दयया प्रहृष्टः। पूजिता, स तां वरं दत्तवान्—'सदा पूजिता भव।' सा आदौ कृष्णेन परमात्मना पूजिता।