सः शक्तिम् मंगलचण्डिकाम् उपासितवान्। सः मुनेश्वर, पुष्पैः चन्दनैः नैवेद्यैः विविधैः भक्त्याचारैः, वस्त्रैः भूषणैः माल्यैः पायसैः अपूपैः च, गीतनृत्यवाद्यैः उत्सवैः कृष्णस्तुतिभिः च ताम् देवीम् सम्पूजितवान्। नारदः सम्पूर्णं नैवेद्यं मन्त्रेण सह दत्तवान्; स मन्त्रः एकविंशत्यक्षरः—"ऐं क्रूं फट् स्वाहा" इति। सा देवी कामद्रुमवत् भक्तानां सर्वाभीष्टप्रदायिनी पूजनीया। यस्य मन्त्रस्य सिद्धिः सः विष्णुतुल्यः सर्वकामप्रदः भवति। सा देवी षोडशवयस्का, सुशोभना, स्थिरयौवनसम्पन्ना च। या शुभ्रचम्पकसदृशवर्णा, कोटिचन्द्रसमप्रभा च विराजते। या सुमन्दारमालाविलसत्केशपाशधारिणी। या मन्दस्मिताननाऽनुग्रहशीला, नीलोत्पलदृशा च। अहं ताम् परमां देवीं संसारदुस्तरतरङ्गिण्याम् नौकामिव उपासे। एवं देवीध्यानम् उक्तम्; अधुना, मुनेश, तस्याः स्तोत्रं शृणु। शङ्करः उवाच—"हे आपद्राशिनाशिनि, हर्षमंगलदायिनि, हर्षमंगलकुशलासि, हर्षमंगलरूपिणि, मंगलानां मंगलासि, सर्वमंगलप्रदायिनि, मंगलदिने पूजिता सर्वमंगलकामदायिनि, हे मंगलस्वरूपे, सर्वमंगलानां श्रेष्ठे, मंगलस्य साररूपे, सर्वकर्मणां परायणम् असि।" एवं स्तोत्रेण शम्भुः तां तामसीं मंगलां देवीं स्तुतवान्। यः श्रद्धया एतत् देवीस्तोत्रं शृणोति, तस्य परममङ्गलं भवति। आदौ शम्भुना सर्वमंगलदेवी पूजिता। तृतीयदिने भद्रा राज्ञा मङ्गलसमेतया पूजिता; पञ्चमदिने मङ्गलचण्डिका शुभकामिभिः पूजिता। सा सर्वदा सर्वेषु लोकेषु विश्वेश्वरैः पूज्यते। देवैः ऋषिभिः पितृभिः मनुष्यैः च सा पूज्यते, मुनेश। या यत् मङ्गलम्, तत् तस्यै; अमङ्गलं तस्यै नास्ति। एवं मङ्गलाख्यायाः स्तोत्रकथनादिकं चतुश्चत्वारिंशः अध्यायः समाप्तः, नारदनारायणसंवादे प्रकृतिखण्डे श्रीब्रह्मवैवर्ते महापुराणे। नारायणः उवाच—"मनसाया वृत्तान्तं धर्ममुखात् श्रुत्वा शृणु। सा देवी कन्या कश्यपस्य मानसजा। या मनसा परमत्मानं भगवन्तं ध्यायति। सा देवी स्वात्मनि रममाणा वैष्णवी सिद्धयोगिनी च। एकक्षणं जरत्कारोः देहम् दृष्ट्वा, करुणानिधिः भगवाञ्छ तस्यै कामं दयया दत्तवान्। स्वर्गे, नागलोके, पृथिव्याम्, ब्रह्मलोके च सा जगद्गौरीति प्रसिद्धा, धर्मिष्ठा च पूज्यते। सा विष्णुभक्ता, अतीव रम्या, तस्मात् वैष्णवीति कथ्यते, हे नारद। सा नागेश्वरी, नागानां भगिन्यपि कथ्यते। सा महाज्ञानसम्पन्नेति मनीषिभिः कथ्यते। सा आस्तिकमाता, जरत्कारु इति प्रसिद्धा। अतः सा प्रियंवदा जरत्कारोः योगिभिः सर्वत्र पूज्यते।