राजा तं बालकं न परित्यज्य स्वजीवनस्य परित्यागं कर्तुम् उद्युक्तः अभवत्। तस्मिन्नेव क्षणे दिव्यः रथः तत्र प्रादुरभवत्। स रथः तेजसा दीप्तः सततं प्रकाशमानः सुक्षौमवस्त्रधारी च आसीत्। तत्र राजा रमणीयां मोहिनीं देवताम् अपश्यत्। तस्याः मुखं मृदुस्मितं शान्तम् च रत्नाभरणैः भूषितम् आसीत्। तां पुरतः स्थितां दृष्ट्वा राजा अत्यन्तं श्रद्धया स्तुतिम् अकरोत्। तस्याः तेजः ग्रीष्मसूर्यस्य सदृशं दृष्ट्वा राजा पप्रच्छ। प्रियव्रतः उवाच—“कस्य कन्या त्वं, हे उत्तमस्त्री, पुण्या पूजिता च स्त्रीषु?” राजस्य वचनं श्रुत्वा सा या जगतः शुभदायिनी, उक्तवती—“पूर्वं अहं सुरसेना देवतानां सेना अभवम्, यदा ते असुरेभ्यः भयम् अयाचन्।” देवसेना उवाच—“अहं देवसेना, ब्रह्मणः मानसजा कन्या, सर्वेश्वरी। मातृषु प्रसिद्धा, स्कन्दस्य सेना च व्रतस्थिता। पुत्रहीनानां पुत्रान् ददामि, प्रियेषु प्रियदानानि च। सुखं, दुःखं, भयम्, शोकः, हर्षः, शुभता च—सर्वं कर्मणा। कर्मणा बहवः पुत्राः, कर्मणा वंशहीनता। कर्मणा पुत्राः म्रियन्ते, कर्मणा चिरजीविनः भवन्ति। अतः, हे राजन्, कर्मैव श्रेष्ठम्, यथा सर्वशास्त्रेषु श्रुतम्।” एवं उक्त्वा देवी तं बालकं बाहुभ्यां गृहीत्वा स्थितवती। राजा तं बालकं हसन्तं सुवर्णप्रभं च अपश्यत्। बालकं गृहीत्वा देवी आकाशं प्रति गन्तुम् उद्युक्ता। स्तुत्या तुष्टा देवी राज्ञः। देवसेना उवाच—“मम पूजनं सर्वत्र स्थापय, स्वयम् च पूजां कुरु। ततः तुभ्यं वंशकमलरूपं रमणीयं पुत्रं दास्यामि। स पूर्वजन्मस्मरणवान् योगेश्वरः नारायणनिष्ठः च भविष्यति। स शुभबलसम्पन्नः शतमत्स्यगजबलः च भविष्यति। स योगी ज्ञानी सिद्धरूपधारी तपोनिष्ठः च भविष्यति।” एवं उक्त्वा देवी तं बालकं तस्मै दत्त्वा दिवं गतवती, शुभवरं दत्त्वा पुनः आगत्य पुत्रसम्बन्धी कथा उक्तवती। नराः स्त्रियः च तुष्टाः सन्तुष्टाः च अभवन्, हे नारद; ते देवतां पूजयामासुः, ब्राह्मणेभ्यः च धनं ददुः। राजा प्रतिपक्षे षष्ठ्यां महान् उत्सवः अकरोत्। षष्ठ्यां दिवसे, महत् प्रयासेन, शिशूनां जातगृहे। तथैव शुभकर्मणि शिशूनां च अन्नप्राशने। मेधितव्यं पूजनविधिं स्तोत्रं च श्रुणु मे। शालग्रामे, घटे, वटमूलस्थले वा, हे मुने। षष्ठीं शुद्धस्वभावां दृढव्रतां पुण्यां च ध्यायेत्। तस्या तेजः श्वेतचम्पकसदृशं, रत्नाभरणैः भूषितम्। एवं ध्यायित्वा विद्वान् पुष्पं स्वशिरसि स्थापयेत्। पाद्येन, अर्घ्येन, आचमनेन, गन्धैः, धूपैः, दीपैः च पूजयेत्। मूलमन्त्रेण ‘ॐ ह्रीं’ देवी षष्ठ्यै ‘स्वाहा’ विधिवत्। तत्र स्तुत्वा नमित्वा भक्त्या ध्यानयुक्तः पूजयेत्।