सा देवी सर्वानन्ददायिनी, प्रमोददायिनी च सर्वकर्मफलप्रदा अस्ति। या यज्ञेषु सा न स्यात्, तस्य किञ्चिद् अङ्गं पृथिव्यां भारतवर्षे सफलं न भवति। यस्य पत्न्यभावः स्यात्, तस्मै सा देवी सुशीलां सुन्दरीं श्रेष्ठां च भार्यां प्रयच्छति। या पतिसंयुक्ता, दृढव्रता, शुद्धा, कुलजा, उत्तमा च भार्या, सा तस्य लभ्यते। यस्य भूम्यभावः, तस्मै भूमिं ददाति; यस्य सन्तत्यभावः, सन्ततिं च लभते। एतस्य श्रवणमात्रेण मासमेकम्, सः सर्वबन्धनैः विमुक्तो भवति—अत्र न संशयः। ततः नारदः उवाच—"हे ब्रह्मन्, अन्येषां देवीनां कर्माणि मे कथय, वेदविदां श्रेष्ठ!" नारायणः प्रत्युवाच—"पूर्वोक्तानां देवीनां मध्ये, कस्याः त्वं चरितं श्रोतुमिच्छसि?" नारदः पुनः—"तासां यथार्थं जन्म कर्म च श्रोतुमिच्छामि।" नारायणः—"या देवी शिशुप्रधानिका, विष्णुमाया नाम, पुत्रप्रदा च सा, मातृणां मध्ये या प्रसिद्धा, देवा सेनैति च या कथ्यते, सा देवी शिशूनां दीर्घायुष्यम् ददाति, रक्षायाः पात्रं च भवति। शृणु तस्याः पूजनस्य प्राचीनं विधिं। आसीत् प्रियव्रतः नाम राजा, स्वायम्भुवस्य मनोः पुत्रः। स ब्रह्मणः आज्ञया, यत्नेन पत्नीं जग्राह। कश्यपेन तस्य पुत्रेष्टियागः कृतः। तस्याः पत्नीः हविः भुक्त्वा, साक्षात् गर्भं धारयामास। ततः सुवर्णसदृशं कुमारं जनयामास। तम् दृष्ट्वा सर्वाः स्त्रियः बान्धव्यश्च रुदन्त्यः अभवन्। राजा तं कुमारं गृहीत्वा श्मशानं जगाम। स राजा तं पुत्रं न परित्यज्य, स्वजीवनस्य परित्यागाय उद्युक्तः अभवत्। तस्मिन्नेव काले दिव्यं विमानं तत्र ददर्श। तद् विमानं तेजस्वितया दीप्तम्, सदा प्रकाशमानम्, सुशुक्लवस्त्रपरिधानम्। तत्र स देवीं सुषमां मनोहरां च अपश्यत्। तस्याः मुखं मृदुस्मितं शान्तं, रत्नाभरणैः शोभितम्। ताम् पुरतः स्थितां दृष्ट्वा राजा भक्त्या स्तुतिं चकार। स राजा तां देवीम्, ग्रीष्मसूर्यसमप्रभां, दृष्ट्वा पप्रच्छ। प्रियव्रतः उवाच—"कस्याः त्वं कन्या, शुभे, स्त्रीणां मध्ये पूजिता?" इत्युक्त्वा, सा जगद्-मङ्गलप्रदा देवी, राज्ञः वचनं श्रुत्वा, स्मृतवती—पूर्वं देवानां सेना आसम्, यदा ते दानवान् सस्मरुः। देवा सेना उवाच—"अहं देवा सेना, ब्रह्मणः मानसकन्या। मातृणां मध्ये प्रसिद्धा, स्कन्दसेना च व्रतधारिणी। अहं अपुत्राय पुत्रान् ददामि, प्रियाय प्रियवस्तूनि च। सुखं दुःखं भयम् शोकं हर्षं शुभं च ददामि। कर्मणा बहवः पुत्राः, कर्मणा कुलहीनता; कर्मणा पुत्रमरणम्, कर्मणा दीर्घायुषः अपि। तस्मात् कर्मैव परं, सर्वशास्त्रेषु श्रुतम्।" एवं उक्त्वा सा देवी तं कुमारं बाहुभ्यां गृहीत्वा, स मुने, राजा तम् कुमारं हसन्तं सुवर्णप्रभं च ददर्श। तं कुमारं गृहीत्वा, देवी आकाशमार्गे गन्तुं समुपकल्पत।