पूर्वं तु सा शुभशीलासंयुक्ता सुशीला नाम्ना प्रसिद्धा बभूव। सा भगवत्याः कृपया गोलोकात् अवतीर्णा, मम भाग्ययोगेन इह आगता। सर्वेषां कर्मकर्तṝणां मध्ये, हे देवि, त्वमेव सदा फलप्रदा, अन्याः न। यथा पृथिव्यां वृक्षः फलशाखाविहीनः तिष्ठति, तथा कर्मफलस्य दाता त्वमेव। ब्रह्मा, विष्णु, महेशः, दिशां च पालकाः, अन्ये च देवाः—एतेषां मध्ये ब्रह्मा कर्मरूपः, महेशः तु तस्य फलरूपः। फलदाता तु परमं ब्रह्म, निर्गुणः, प्रकृत्यतीतः। त्वमेव मम शक्तिः, प्रिये, सर्वेषु जन्मसु पुनः पुनः। एवं उक्त्वा यज्ञपतिः तस्यै समक्षं स्थितवान्। यः कश्चन एषां स्तोत्रं यज्ञकाले पठति, स राजसूये, वाजपेयेषु, गोमेधेषु, नरमेधेषु, धनदानकाले, भूमिदाने, फाल्गुमासे, पुत्रकामेषु, गजमेधेषु, शिवपूजायाम्, रुद्रयागे, इन्द्रयागे, बन्धने, शुद्धयागे, धर्मयागे, शुद्धौ, पापकृच्छ्रविनाशने च—एतेषां प्रारम्भे यः पठति, तस्य सर्वं सफलं भवति। एतत् स्तोत्रं ध्यानोपचारविधिसहितं मया उक्तम्। लक्ष्म्याः अंशसम्भूतां, कमलांशुकिरणाम्, दक्षिणां देवीं अहं पूजयामि। सा विष्णुशक्तिस्वरूपा, पुण्यवती, शुभदायिनी च। वेदविहितेन विधिना पाद्यादिपूर्वकं तां दक्षिणां सर्वसम्पूजितां भक्त्या पूजयेत्। सा सर्वकर्मणां फलदात्री, सुखप्रदायिनी, हर्षदायिनी च। यदि कश्चन एषां स्तोत्रांशं विना कर्म कुर्यात्, तत् कर्म भारतवर्षे न सिध्यति। या पत्नीहीनः, स धर्मपत्नीं, सुन्दरीं, उत्तमां लभते; या पतिव्रता, व्रते स्थिता, शुद्धा, कुलजा, श्रेष्ठा च। भूमिहीनः भूमिं, अपत्यम् इच्छन् अपत्यं प्राप्नोति। मासमेकं एतत् शृण्वन्, निःसंशयं मुक्तिम् आप्नोति। एतस्मिन्नेव समये नारदः उवाच—“हे ब्रह्मन्, अन्यासां देवीनां कर्माणि विस्तरेण वद।”—इति। नारायणः प्रत्युवाच—“पूर्वोक्तानां देवीनां केषां चरितं श्रोतुम् इच्छसि?” इति। नारदः पुनरुवाच—“तासां यथार्थं उत्पत्तिं कर्म च श्रोतुम् इच्छामि।” नारायणः उवाच—“या देवी बालकप्रदा, विष्णुमाया नाम्ना, पुत्रदायिनी, सा मातॄणां मध्ये प्रसिद्धा, देवसेना इति च कथ्यते। सा पुत्रेषु दीर्घायुषः ददाति, रक्षणस्य पात्रं च सा। हे ब्रह्मन्, तस्याः पूजनविधिं पुरातनं शृणु। स्वायम्भुवमनोः पुत्रः प्रियव्रत इति नाम राजा आसीत्। स ब्रह्मणा आज्ञप्तः, यत्नेन भार्यां समानीय। कश्यपेन तस्य पुत्रेष्टियज्ञः कृतः। तस्याः पत्नी भोजनं कृत्वा साक्षात् गर्भधारणा अभवत्। ततः सा सुवर्णसदृशं पुत्रं प्रसूतवती। तं दृष्ट्वा सर्वाः स्त्रियः, बन्धव्योश्च, अश्रूणि मुमुचुः। राजा तं बालकं गृहत्वा श्मशानं जगाम, हे मुनिवर।