एकदा भगवān् नारायणः नारदं प्रति कथयामास—यः कश्चन पुरुषः पापाचरणेन सप्त जन्मान्तरपूर्वजान् पितॄन् पातयति, स तु महापातकी भवति। तदा महर्षिः नारदः विनयेन प्राह—भगवन्, यज्ञे पूर्वं यथाविधि दानप्रदानस्य विधिं मे कथयस्व। ततः श्रीनारायणः उवाच—हे मुनिवर, यदा कर्म यथोचितदानसमेतं भवति, तदा एव तस्य फलं सुस्पष्टं दृश्यते। यानि यानि द्रव्याणि तत्र कर्मणि उपयुज्यन्ते, यानि च हविषां भक्षणानि सन्ति, तानि सर्वाणि यथाविधि दातव्यं। यदि श्राद्धवस्तु वेदाविदुषे दत्तं, अथवा श्राद्धरूपेण न दत्तं, यदि यज्ञः ऋत्विजा रहितः, अथवा अशुचिना पूजनं कृतम्, तर्हि तत्र न फलं सिध्यति। यद् यद् ध्यानं, स्तोत्रं, विधिपूर्वकं कर्म च दानाय क्रियते, तस्य यथाविधि दत्तस्य यज्ञस्य च कर्मणः पूर्वं सिद्धिः अभवत्। तत्र यज्ञदेवता स्वयं उक्तवती—राधायाः समा तस्या सखी, या श्रीकृष्णस्य प्रिया, सा एव मम प्रियतमासु। कार्तिकपूर्णिमायां रासोत्सवे राधोत्सवकाले, त्वं पूर्वं सुशीला नाम्ना विख्याता, उत्तममंगलाचारसम्पन्ना। त्वं गोलोकात् अवतीर्णा, मम पुण्येनैव प्राप्ता। कर्मकर्तृषु, हे देवि, त्वमेव सदा फलप्रदा। यथा भूमौ वृक्षः फलशाखाविहीनः स्यात्, एवं ब्रह्मा, विष्णु, महेशः, दिक्पालादयः च, सर्वे अपि त्वदीयां शक्तिम् अपेक्षन्ते। ब्रह्मा कर्मरूपः, महेशः तस्य फलरूपः, परं ब्रह्म एव निर्गुणः प्रकृत्यतीतः फलदाता। त्वमेव मम शक्तिः, हे प्रिये, सर्वेषु जन्मसु पुनः पुनः। एवं उक्त्वा यज्ञदेवता तस्यै पुरतः स्थितवती। यः कश्चन एतत् दानस्तोत्रं यज्ञकाले पठति, राजसूये, वाजपेयेषु, गोमेधेषु, नरमेधेषु, धनदानभूमिदानयोः, फाल्गुमासे, पुत्रकामेष्ट्यां, गजमेधेषु, शिवपूजायां, रुद्रयागे, इन्द्रयागे, बन्धने, शुद्धयज्ञे, धर्मयज्ञे, शुद्धौ, पापनाशने च, आरम्भे पठति, तस्य सर्वत्र सिद्धिः भवति। एष स्तोत्रः ध्यानविधिपूर्वकं उक्तः। अहं लक्ष्म्याः अंशसम्भूतां, कमलांशुकिरणसमुत्थां दक्षिणां देवीं नमामि। विष्णुशक्तिस्वरूपां, पुण्यां, शुभप्रदां च ताम् उपास्महे। पाद्यादिपूजनं वेदविहितं नारद, दक्षिणां देवीं सम्यक् श्रद्धया सम्पूज्य, सर्वैः पूजिता सा सदा सम्पूजनीया। सा एव सुखं, प्रमोदं, सर्वकर्मणां च फलानि ददाति। यस्य कर्मणि एषा नास्ति, तस्य कर्म भारतभूमौ न सिध्यति। यो विहीनः भार्यया, स धर्मपत्नीं सुन्दरीं श्रेष्ठां च लभते; या पतिस्था, व्रतिष्ठा, शुचिः, कुलजा, उत्तमा च सा भार्या भवति। यस्य भूमिर्नास्ति, स भूमिं लभते; यस्य सुतो नास्ति, सुतं प्राप्नोति। एतत् स्तोत्रं मासमेकं शृण्वन्, संशयः नास्ति, स मुक्तिम् अवाप्नोति। ततः नारदः पुनरपि पप्रच्छ—हे ब्रह्मन्, अन्यासां देवीनां कर्माणि मे वद, वेदविदां श्रेष्ठ। नारायणः प्रत्युवाच—पूर्वोक्तासां देवीनां, कस्याः चरित्रं श्रोतुमिच्छसि? नारदः उवाच—तासां यथार्थजन्मकर्माणि श्रोतुमिच्छामि। श्रीनारायणः प्राह—या देवी बालप्रदानकर्त्री, या विष्णुमाया, सा एव संततिप्रदा।