एवं उक्त्वा राधिकाऽत्र गाढभक्त्या कृष्णं सम्यक् समस्मरत्। तदा सा देवी दक्षिणा गोलोकात् पतिता। ततः सर्वे देवा अतीव दुष्करं यज्ञं अकुर्वन्। तेषां देवानां चान्येषां प्रार्थनां श्रुत्वा जगन्नाथः भगवान् नारायणः, स्वदेहात् महालक्ष्मीसमेतः, ब्रह्मणा धर्मिणां कर्मसम्पूर्ण्यर्थं ताम् अददात्। सा देवी तप्तहेमप्रभा दशशतम् इन्दुकान्त्या शोभिता। तस्याः मुखं कमलोपमं, अङ्गानि स्निग्धानि, नेत्रे विशालपद्मदलसमानि। वह्निशुद्धवस्त्रधारिणी, बिम्बफलसदृशोष्ठी, सुशुभ्रदन्ता, शुद्धाचार्या च सा। मृदुस्मितमुखी, तेजस्विनी, रत्नाभरणभूषिता, कस्तूरीचन्दनगन्धसिक्ताङ्गी च। रमणीयश्रोणी, विस्तीर्णजङ्घा, पूर्णस्तनयुक्ता। एवं रूपवतीं तां दृष्ट्वा स यज्ञः मोहं जगाम। दिव्यशतवर्षं तां रहसि नीत्वा, सा देवी द्वादशवर्षाणि दिव्यगर्भं धारयामास। सा फलकर्मफलप्रदात्री, पुण्यकर्मफलप्रदा च। यज्ञः फलसमेतः, पुत्रसमेतः, हविष्यसमेतः अभवत्। यज्ञः हविः पुत्रं च फलप्रदं प्राप्य, तदा देवा अन्ये च तुष्टाः, सर्वाभिलाषसिद्धिं प्राप्नुवन्। कृत्यं कृत्वा कर्ता शीघ्रं हविः दद्यात्। कृत्ये समाप्ते तदानीं हविः दीयते चेत्, तत्क्षणात् द्विगुणं भवति। एकरात्र्यतीते दशगुणं भवति। मासात्यये शतसहस्रगुणं भवति, ब्राह्मणेषु चाधिक्यं लभते। ततः यजमानानां सर्वाणि कर्माणि निष्फलानि भवन्ति। तेन पापेन स दरिद्रः रोगपीडितः, दुष्कृत्याचरः च भवति। पितरः तेन दत्तं हविः न गृह्णन्ति। दाता न ददाति, प्रतिग्रहीता न याचते। यदि यजमानः याचितं दानं न ददाति, स यमदूतैः ताडितः लक्षवर्षं तत्र वसति। स सप्त पितॄन् पूर्वजन्मनः पतितान् करोति। नारदः उवाच— पूर्वं यज्ञे कृतं दानविधिं मे कथय। नारायणः उवाच— केवलं दानेन सह कृत्यं फलं दर्शयति। यत् यत् द्रव्यं यज्ञे उपयुज्यते, यद् यद् हविः उपभुज्यते, यदि अश्रौताय वेदविहीनाय दत्तं, अथवा दानं अश्राद्धं दीयते, यदि यज्ञः अऋत्विजा न क्रियते, अपवित्रेण पूजनं क्रियते, यत् यत् ध्यानं स्तोत्रं विधिः दानाय क्रियते, पूर्वं तस्य यज्ञदानस्य लाभेन यज्ञः कृत्यं च सफलं जातम्। यज्ञः उवाच— राधाया समाना सखी श्रीकृष्णस्य प्रिया। कार्तिकपूर्णिमायां रासोत्सवे राधोत्सवे च...