शुद्धबुद्ध्या ब्राह्मणः यदि श्राद्धकर्म आचरति, तदा पूर्वं स्वधा-देवीं न पूज्य, तस्य कर्म पूर्णं न भवति। तस्मात्, ब्राह्मणः ब्रह्मणः मानसजा कन्या, नित्ययुवतीं, स्थिरां च स्वधां मनसा ध्यात्वा, शोभनपात्रे, शालग्रामे वा अन्यत्र शुभस्थले, महामन्त्रम्— "आं, श्रीं, क्लीं, स्वधादेव्यै स्वाहा"— इति जपेत्। एतत् स्तोत्रं शृणु, हे मुनिश्रेष्ठ, हे ब्रह्मणः बुद्धिसुत। ब्रह्मा एवमाह— "एवं कुर्वन् सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति, वाजपेय-यज्ञस्य फलम् आप्नोति।" यः प्रतिदिनं त्रिसंध्यायां "स्वधा, स्वधा, स्वधा" इति स्मरति, यः श्राद्धकाले स्वधा-स्तोत्रं श्रद्धया शृणोति, यः त्रिकाले "स्वधा, स्वधा, स्वधा" इति जपति, सः पितॄणां प्राणवत् भवति, द्विजातीनां जीवस्वरूपः। हे स्वधे, त्वं मम मनः अतिक्रान्त्वा पितॄणां तृप्तये गच्छ। त्वं नित्यस्वरूपा, पुण्यरूपा, सदा सत्त्ववती च। "ॐ, आशीः, नमः, स्वाहा, स्वधा"— त्वं एव दक्षिणा अपि अस्ति। पूर्वकाले त्वं स्वधा नाम्नी गोपी आसीः, गोलोके राधिकायाः सखी। राधिकायाः शापेन त्वं गोलोकात् पतिता, लोके आगता। कृष्णस्य आलिङ्गनस्य पुण्येन, त्वं मम मानसजा कन्या अभवः। सा स्वाहा अपि शोभनरूपा गोपी, पूर्वं राधिकायाः सखी आसीत्। सा अपि वसन्तकाले कृष्णेन सह रासमण्डले दीर्घकालं वसति स्म। किन्तु राधिकायाः शापेन सा विनष्टा, गोलोकात् लोके आगता। सा शुद्धरूपा, परमेश्वरी, देवानां मानवानां च पूजिता। सा गोपी सुषीला नाम्ना, राधिकायाः सखी आसीत्। सा अपि तेन शापेन विनष्टा, गोलोकात् लोके आगता। सा प्रियंवदा, प्रेमकुशला, सर्वकर्मसु प्रशंसिता च। एवं तिस्रः गोप्यः स्वधा, स्वाहा, दक्षिणा इति जाताः। एतदुक्त्वा ब्रह्मा ब्रह्मलोके सभायाम्, तां पद्ममुखीं कन्यां पितृभ्यः दत्तवान्। यः श्रद्धया एतत् पवित्रं स्वधा-स्तोत्रं शृणोति, सः पुण्यं प्राप्नोति। नारायणः पुनः आह— "दक्षिणायाः चरितं कथयामि, शृणु। सा गोपी सुषीला, पूर्वं गोलोके हरेः प्रिया आसीत्, अतीव सुन्दरी, मनोहरि, सौभाग्यवती, चारुदन्ती, सद्गुणवती च। सा विदुषी, सती, चारुरूपा आसीत्। तस्याः सुमध्यमा, सुस्तन्या, श्यामवर्णा, वटतरुसदृशा आकृतिः आसीत्। तस्याः प्रभा श्वेतचम्पकसदृशी, अधरौ बिम्बफलसदृशौ, नेत्रे मृगदृशौ। सा भावे भक्त्या, भावे प्रज्ञया, कृष्णस्य प्रिया आसीत्। सा कदाचित् राधायाः दक्षिणे पार्श्वे, पुरतः स्थित्वा वसति स्म। राधां पुरतः अपश्यत्, या गोपीषु श्रेष्ठा, उत्तमा च। तदा तस्याः अङ्गानि कोपेन कम्पितानि, क्रोधरूपं प्रकटयन्ती, रोषं दर्शयन्ती च। शीघ्रं राधायाः आगमनं ज्ञात्वा, तदा सा कृष्णं पलायमानं, शान्तं, भूताधारं, दीप्तरूपं अपश्यत्। तत्र गोपीनां शतसहस्राणि दुःखिता दृष्ट्वा, बारं बारं "रक्ष रक्ष, हे देवि!" इति आक्रन्दन्।