श्रीपुरन्दरः षड्देवान् यथोक्तं पूजयित्वा, तदनन्तरं पुराणवाचकानां वाक्यानि मनुष्यैः दुरवगाह्यानि सञ्जाता इति स्म। श्रीनारायणः प्रोवाच—तस्मिन्काले तादृशं जन्म नासीत्, पूजनकाले तु तदुत्पन्नमभूत्। ब्रह्मशापेन देवाः चिरकालं दुःखिताः सन्तः विचरन्तः आसन्। ततो नारदः उवाच—रूपेण, गुणेन, यशसा, तेजसा, प्रभया च त्वमेव मुनिश्रेष्ठः, सिद्धानां योगिनां च अग्रगण्यः; महालक्ष्म्याः कथा प्रसिद्धा, अद्भुता, महान् च। अधुना त्वं अन्यां किञ्चित् गुह्यकथां वद, या पुराणेषु न प्रकाशिता, वेदेषु कथिता, धर्मसम्बद्धा च। श्रीनारायणः उवाच—हे ब्राह्मण! वेदेषु एकं परमगुह्यं रहस्यं विद्यते, यत् सुलभं न भवति। तेषु तु किम् अमृतरूपं श्रोतुमिच्छसि? नारदः पुनः उवाच—पितृयज्ञे स्वधा स्तूयते, दक्षिणा च सर्वेषां श्रेष्ठा। तेषां कर्माणि, जन्म, फलं, श्रेयश्च ज्ञातुमिच्छामि। सूतः उवाच—एवं स प्राचीनां कथां पुराणोक्तां प्रवक्तुम् आरब्धवान्। श्रीनारायणः पुनः उवाच—ब्रह्मलोकस्य रम्ये ब्रह्मसभायां, देवाः अन्नार्थं त्वत्समीपं गतवन्तः। तत्र भगवान् यज्ञरूपेण अंशतः प्रादुरभूत्। ब्राह्मणाः हविर्दानं चक्रुः, क्षत्रियादयश्च भक्त्या समर्पयन्ति स्म। सर्वे देवाः विषण्णचित्ताः पुनः तस्यां सभायाम् उपाविशन्। तदाकर्ण्य ब्रह्मा मनसा श्रीकृष्णं शरणं जगाम। प्रकृतिः स्वांशेन सर्वशक्तिस्वरूपिणी अभवत्, या ग्रीष्ममध्याह्नसूर्यस्य प्रभां शमयति। सा स्वल्पस्मितेन, प्रसन्नवदना, भक्तजनान् अनुगृह्णाति। तस्याः वचः श्रुत्वा, स्रष्टा उद्वेगपूर्वकं ताम् अपृच्छत्। ब्रह्मा उवाच—त्वया विना, हे अग्ने! हुतं हविः अपि न दह्यते। यदा पुरुषः मन्त्रसमाप्तौ तव नामोच्चारणं कृत्वा आहुति समर्पयति, तदा अग्नितः श्रीरूपा, सौन्दर्यदेवी, गृहेश्वरी च उत्पन्ना। ब्रह्मणः वचनं श्रुत्वा सा देवी विषण्णा अभवत्। सा उवाच—हे ब्रह्मन्! सर्वमिदं स्वप्नवद् मायैव। त्वं जगतां स्रष्टा, शम्भुश्च मृत्युञ्जयः। त्वमेव अग्रण्यः, सर्वदेवपूजितः, गणनाथोऽसि। मुनयः तापसाश्च त्वां पूजयन्ति सेवन्ति च। सा देवी पद्मा इति पद्ममुखैः परम्परया नाम्ना अभ्यर्चिता। पद्मजा लक्ष्मीः लक्षवर्षाणि एकपादस्थित्या तपः अकरोत्। तस्याः अत्यद्भुतं रूपं दृष्ट्वा, सुललिता, तस्याः मन्तव्यम् अवगम्य, सर्वज्ञः श्रीकृष्णः ताम् उद्दिश्य उवाच—"त्वं नाम्ना नाग्नजिती, नाग्नजितः प्रिया कन्या। अधुना त्वं अग्नेः शक्तिरूपिणी, तस्य पत्नी च भव। अग्निः त्वां गृहेश्वरीम् इति भक्त्या पूजयिष्यति।" एवं उक्त्वा, स देवः तां देवीम् आश्वास्य, तत्रैव अन्तर्धानमगात्। स अग्निः सामवेदमन्त्रैः तां जगज्जननीं ध्यानपूर्वकं चिन्तयामास। ततः सः दिव्यशतेन वर्षाणि रामया सह सुखेन कालं निन्ये।