सर्वेषां परं त्वं, सर्वेषां बन्धूनां रूपं गृह्णासि; यस्य त्वया वियोगः, स एव बन्धुभिः वियुक्तः, त्वया युक्तः सर्वैः बन्धुभिः सह एव भवति। त्वं शिशूनां मातरि यथा, बाल्ये तेषां जननीव असि। यदि शिशुः मातुः स्तनात् वियुक्तः भवति, तदा सः केवलं भगवत्याः कृपया जीवति। त्वं परमकारुण्या स्वरूपा; हे अम्बिके, मयि कृपां कुरु। यावत् त्वया वियुक्ताः स्मः, तावत् बन्धुभिः वियुक्ताः भिक्षुकाः च स्मः। देहि मे राज्यं, देहि वित्तं, देहि बलं, हे देवदेवताभ्यः देवि। देहि कामं, देहि बुद्धिं, देहि भोगान्, हे हरिप्रिये। एवं परा शक्तिः, ऐश्वर्यं, तेजः च तव। एवं उक्त्वा महेन्द्रः सर्वैः देवगणैः सह, ब्रह्मणा, शंकरैः, शेषेण, धर्मेण, केशवेन च, देवेषु वरं दत्त्वा, मनोहरं पुष्पमालां च दत्त्वा, तुष्टाः देवाः स्वस्वं निवेशनं जग्मुः, हे नारद। ब्रह्मा च ईशानः च अपि स्वं गृहम् अगच्छतां। यः एषः पुण्यश्लोकः त्रिसन्ध्यायाम् अनुवदति, सः अपि कल्पवृक्षसमः भवति। यः सिद्ध्यर्थं मासमेकं संयमेन स्तोत्रम् अनुवदति, सः अपि सिद्धिम् आप्नोति। नारद उवाच— पूर्वं त्वया उक्तं, भगवन्, यः सर्वपूजा तस्यैव सन्निधौ क्रियते। तत् एव पुष्पं गजेन्द्रस्य शिरसि न्यस्तम्। कदा गजाननस्य शिरः शनैः दृष्ट्या छिन्नम् अभवत्, हे मुने? इदानीं षड्देवान् विधिवद् पूज्य, पुरन्दरः। आह— पुराणवादिनां वचनानि कष्टानि मनुष्यैः बोधुम्। श्री नारायणः उवाच— तदा न तादृशं जन्म आसीत्, यदा पूजायाम् अभवत्। चिरकालं देवाः ब्रह्मशापात् दुःखिताः विचरन्ति स्म। नारद उवाच— रूपेण, गुणेन, यशसा, तेजसा, प्रभया च, त्वमेव प्राज्ञेषु, सिद्धेषु, योगिषु च श्रेष्ठः; महालक्ष्म्याः कथा प्रसिद्धा, अद्भुता, महान् च। इदानीं अन्यां काञ्चन गोप्यां कथां ब्रूहि, या न पुराणेषु प्रकाशिता, वेदेषु कथिता, धर्मसम्बद्धा च। श्री नारायणः उवाच— हे ब्राह्मण, वेदेषु एकं रहस्यं अस्ति, यत् सुलभं न भवति। तेषु किं तत्त्वं श्रोतुम् इच्छसि? नारद उवाच— पितृयज्ञे स्वधा स्तुता, दक्षिणा सर्वेषां श्रेष्ठा। तेषां कर्म, जन्म, फलानि, प्रमुख्यं च— सूतः उवाच— पुराणेषु उक्तां प्राचीनां कथां नारायणः प्रवक्तुम् आरब्धवान्। श्री नारायणः उवाच— ब्रह्मलोके, ब्रह्मणः सभायाम्, या अतीव रम्या आसीत्— ते तत्र भोजनार्थं त्वां, हे मुने, याचितुम् अगच्छन्। तत्र भगवान् यज्ञरूपेण स्वांशेन प्रादुरासीत्। ब्राह्मणाः हविः जुह्वन्ति स्म, क्षत्रियादयः भक्त्या समर्पयन्ति स्म। सर्वे देवाः विषण्णाः पुनः तस्यां सभायां प्रतिनिवृत्ताः। एतत् श्रुत्वा ब्रह्मा मनसा श्रीकृष्णं शरणं जगाम। प्रकृतिः स्वांशेन सर्वशक्तिस्वरूपा, सा ग्रीष्ममध्याह्नस्य सूर्यस्य तेजः शमयति।