शिवः तं चन्द्रमस्तकं निधाय चन्द्रशेखर इत्याख्यातः अभवत्। तदा दक्षस्य पुत्र्यः पतिं विमुक्तं दृष्ट्वा पुनः विलपन्त्यः बभूवुः। सा: पतिं दृष्ट्वा मुक्तं पुनः पुनः पतन्त्यः, स्वदेहं ताडयन्त्यः, उच्चैः रोदितुम् आरब्धाः। ताः दक्षपुत्र्यः पितरं प्रति विलपन्त्यः ऊचुः—"शुभं नः भवतु, पितः, धर्मपतिः नष्टः।" ताः पुनः ऊचुः—"यदा नेत्रं प्रसन्नं तदा अपि विश्वं तमसि आच्छन्नं दृश्यते। स्त्रीणां पतिः एव मार्गः, स एव जीवितं, स एव धनम्। स्त्रीणां नारायणः पतिः, पतिव्रता धर्मः सनातनः। सर्वतीर्थेषु स्नानं, सर्वयज्ञेषु दानं, देवपूजा, उपवासः, सर्वाणि तपांसि—एतानि अपि। बन्धुषु सर्वेषु पुत्रः स्त्रीणां प्रियतमः। या स्त्री पापकुले जाता सा सदा पतिं द्वेष्टि। पतिः पतितः, रोगी, पापी, दरिद्रः, अधर्मिष्ठः वा, गुणवान् वा निर्गुणः वा, या स्त्री पतिं द्वेष्टि त्यजति च, सा रात्रौ दिवा कृमिभिः श्वपदादिभिः भक्ष्यते। सा दशकोटिजन्मनि गृध्रत्वं, शतजन्मनि सूकरत्वं प्राप्य, यद्यपूर्वकृतं कर्म अनुगृह्णाति तदा मानवत्वं लभते।" ताः पुनः पितरं प्रार्थयन्त्यः ऊचुः—"सृष्टिकर्तुः पुत्र, नः प्रियतमं पतिं वरदं देहि।" तासां वचनं श्रुत्वा दक्षः शिवस्य समीपं जगाम। दक्षः ताभ्यः वरं दत्त्वा करुणासिन्धुम् उद्दिश्य उवाच। दक्षः उवाच—"मम पुत्रीणां पतिः प्राणेभ्योऽपि प्रियः। यदि त्वं मम जामातरं न दास्यसि, हे सोम, मम जामातरम्।" दक्षस्य वचनं श्रुत्वा करुणामयः प्रत्युवाच। शिवः उवाच—"यो मम शरणं गतः स चन्द्रः, तं त्यक्तुं न शक्नोमि।" शिवस्य वचनं श्रुत्वा दक्षः शप्तुम् उद्यतः अभवत्। तस्मिन्नेव क्षणे कृष्णः वृद्धब्राह्मणरूपं धारयन् प्रादुरासीत्। सः नित्यं ब्रह्म ताभ्यां शुभाशिषः दत्त्वा प्रकाशमानः अभवत्। भगवान् उवाच—"दक्ष, आत्मनं रक्ष; सोमं देवानां नाथाय दत्त्वा। त्वं तपस्विनां श्रेष्ठः, शान्तः, वैष्णवानां च प्रमुखः। दक्षः क्रोधी, दुष्टसहम्, तेजस्वी, ब्रह्मणः पुत्रः।" नारायणस्य वचनं श्रुत्वा शंकरः स्वयं सस्मितम्। शंकरः उवाच—"मम शरणागतस्य प्राणान् वज्रं त्यक्तुं न शक्नोमि। भयात् शरणागतं त्यक्त्वा यो जनः—स धर्मं हन्ति। हे जगन्नाथ, सर्वं त्यक्तुं शक्नोमि, स्वधर्मं तु न कदापि। यः धर्मं पालयति, धर्मः तं पालयति। त्वं सर्वस्य माता, सृष्टिकर्ता, रूपान्तरेण संहारकर्ता अपि।" शंकरस्य वचनं श्रुत्वा सर्वहृदयं वेत्ति भगवान्। तदा रोगमुक्तः शशी, शिवशिरसि भूषितः, निर्गतः। तं क्षयग्रस्तं दृष्ट्वा दक्षः माधवम् स्तुतवान्। कृष्णः ताभ्यः वरं दत्त्वा स्वधाम्नि प्रतिपेदे, हे ब्रह्मन्। चन्द्रः पुनः ताः प्राप्त्वा, दिवा निशि क्रीडितुम् आरब्धवान्।