नारदः भगवतः श्रीनारायणस्य समीपे आसीत्। सः विनयपूर्वकं प्राह – भगवन्, श्रीलक्ष्म्याः कथां यथाकामं सम्यक् वद, ध्यानं स्तोत्रं च सहितम्। केन केन च श्रीलक्ष्मी पूर्वं पूजिता, केन प्रकारेण ध्यानपूर्वकं पूजिता, तद् प्राचीनकाले कथय। श्रीनारायणः प्रत्युवाच – क्षीरसागरस्य तटे अहं कुम्भं स्थापयित्वा षड् देवतानाम् पूजनं कृतवान्। गणेशः, सूर्यः, अग्निः, विष्णुः, शिवः, शिवा देवी च तत्र पूजिताः। तत्र अहं महालक्ष्मीम् आवाहयामि, या परमं ऐश्वर्यं स्वरूपम् धारयति। तस्मिन्नेव स्थले ऋषयः, ब्राह्मणाः, गुरुः च मम पुरतः आसन्। ततः अहं पारिजातपुष्पं गृहीत्वा, चन्दनलेपनं कृत्वा, सामवेदविधिना, यथा ब्रह्मणे पूर्वं उपदिष्टम्, ध्यानं अकरवम्। सहस्रदलपद्मस्य गर्भे स्थितां परमेश्वर्यं चिन्तयामि। सा स्वदीप्त्या प्रकाशमाना, रम्या, मनोहरदर्शना। रत्नाभरणैः भूषिता, पीताम्बरधारिणी। अहं महालक्ष्मीं सर्वसमृद्धिदायिनीं शुभां पूजयामि। ब्रह्मणा उक्तैः शब्दैः षोडशोपचारैः पूजनं कृत्वा, तस्याः आसनं समर्पयामि – यत् स्तुत्यं, रम्यं, दुर्लभं, शोभनं च। तत्र गङ्गाजलं शुद्धं, सर्वैः पूजितं, काम्यं, जाह्नवीजलं पुष्पैः, चन्दनैः, दुर्वया, अन्यैः उपहारैः अलङ्कृतम्। सुगन्धितं तैलं, आमलक्याः सुगन्धितं जलं च। मलयाचलोत्पन्नानां वृक्षाणां रम्यं सारं च। यद् जगद्-नेत्ररूपं, तमः-निवारणहेतुः, नानारूपाणां उपहाराणां बहुवर्णं, भोजनं ब्रह्मस्वरूपं, जीवनधारणहेतुः। सुसिद्धं शालिधान्यं, शर्कराघृतयुक्तं, स्वादिष्टं, अतीव रम्यं च। शर्कराघृतसम्पादितं, मनोहरं, अतीव प्रियं। नानाविधं पक्वफलं च। सुगन्धिमस्तकनिर्मितं क्षीरं, स्वादिष्टं, अतीव प्रियं। शर्कराकाण्डोत्पन्नं मधुरं, स्वादु, शाली-यव-गोधूमचूर्णोत्पन्नं, पक्वान्नं, स्वस्तिकादियुक्तं च। पृथिव्याः नानाविधवृक्षोत्पन्नं, विविधद्रव्याणि, यत् शीतलवायुदानं, उष्णे परमसुखदं। उत्तमं रम्यं ताम्बूलं, कर्पूरादिसुगन्धयुक्तं, सुगन्धि शीतलम्, तृष्णानिवारणहेतुः। देहसौन्दर्यबीजं, दीप्तिवृद्धिकरं। रत्नस्वर्णपरिणामः, देहसुखवर्धनं। पुष्पसमूहः, परमं, बहुलं, तेजो-वर्धनम्। यत् शुद्धिदायकं, शुद्धिस्वरूपं, सर्वशुभेषु श्रेष्ठं। तीर्थजलं, नित्यं शुद्धं, शुद्धिदायकं। रत्नसारसम्पृक्तं, पुष्पचन्दनयुतं। यद् दुर्लभं, अदृष्टपूर्वं द्रव्यं पृथिव्यां अस्ति, तत् सर्वं समर्प्य, हे देवश्रेष्ठ, महालक्ष्म्यै सम्पूर्णं दानं कृतम्।