एकदा भगवता धर्मस्य मर्यादाः सूक्ष्मेण निरूपिताः। ये नखैः तृणं छिनन्ति, अथवा भूमिं नखैः खनन्ति, ते दोषयुक्ताः सञ्ज्ञायन्ते। द्विवारं सूर्ये उदिते भोजनं कुर्वन्ति, दिवा स्वपन्ति च, ते अश्वसंज्ञकाः कथ्यन्ते। ये ब्राह्मणाः सदाचाररहिताः, शूद्रात् दानं गृह्णन्ति वा, ते धर्मपथात् पतन्ति। येषां पादौ तैलयुक्तौ, ये नग्नाः शय्यायां विश्रान्तिं यान्ति, ये ज्ञानहीनाः, अपि च, ये शिरसि तैलाभ्यञ्जनं कृत्वा अन्यं शरीरभागं स्पृशन्ति, ते अपि दोषमवाप्नुवन्ति। ये ब्राह्मणाः व्रत-उपवास-विस्मृताः, सायंप्रातः-संध्योपासना-विहीनाः, अशुचयः च, ते धर्मात् च्युताः स्यु:। यत्र हरिपूजा क्रियते, यत्र हरिं शुभैः स्तवैः कीर्त्यते, यत्र कृष्णस्य वा तस्य भक्तस्य च महिमानं गायन्ति, यत्र शङ्खध्वनिः, शिलायाः निनादः, तुलसीपत्रस्य च सुवर्णगन्धः वर्तते, यत्र शिवलिङ्गस्य पूजनं, शिवस्य शुभस्तुतिः च, यत्र ब्राह्मणसेवा, तेषां च पुण्यभोजनं सम्पद्यते—तत्र सर्वत्र पुण्यप्रवाहः प्रवहति। एवं सर्वेभ्यः देवताभ्यः उक्त्वा, श्रीलक्ष्मीपतिः श्रीरामं सम्बोधितवान्। ततो जगन्नाथः ब्रह्माणं पुनः समभाषत। एवं उक्त्वा श्रीलक्ष्मीवल्लभः भगवान् तस्मात् तत्रैव अन्तर्धानमगात्, हे मुनिश्रेष्ठ। ततः मन्दराचलः मन्थानः अभवत्, कूर्मः पात्ररूपेण उपयुज्यते स्म। ततः धन्वन्तरिः, अमृतं, इच्छितोऽश्वः उच्चैःश्रवा, एते सर्वे समुद्रमन्थनात् उत्पन्नाः। श्रीः वनमालां क्षीराब्धिशायी विष्णवे दत्तवती। सा देवैः, ब्रह्मणा, शंकरैः च, स्तुतिपूजिताभवत्। देवाः अपि भीषणैः दानवैः हृतानि स्वानि लोकानि पुनः प्राप्तवन्तः। एवं श्रीलक्ष्म्याः सर्वोत्कृष्टं चरितं विस्तरेण कथितम्। तदा नारदः उवाच—भगवन्, श्रीलक्ष्म्याः इच्छितं चरितं, ध्यानं स्तुतिं च सम्यक् वद। सा केन, कथं, कदा, केन प्रकारेण, केन ध्यानविधिना, प्राचीनकाले पूजिता इति मे कथय। श्रीनारायणः उवाच—क्षीरसागरे घटं स्थाप्य, षड्देवतानां पूजनं चकार। गणेशः, सूर्यः, अग्निः, विष्णुः, शिवः, शिवा च, एतेषां पूजनं कृतम्। तत्र स महालक्ष्मीमावाह्य, या परमैश्वर्यस्वरूपा, ऋषिभिः, ब्राह्मणैः, गुरुणा च सह, अग्रे स्थितः। तदा स पारिजातपुष्पं चन्दनलेपनं गृहित्वा, सामवेदविहितेन ध्यानविधिना, यथा पूर्वं ब्रह्मणे उपदिष्टम्, तया विधया ध्यानं चकार। सहस्रदलपद्मस्य कर्णिकायाम् स्थितां परमेश्वरीं चिन्तयामास। सा स्वतेजसा दीप्तिमती, मनोहररूपा, मनोज्ञा चाभवत्। रत्नाभरणैः भूषिता, पीताम्बरधारिणी च सा दृष्टा। अहं महालक्ष्मीं सम्पूर्णसमृद्धिदायिनीं पूजयामि। ब्रह्मवाक्यैः षोडशोपचारैश्च पूजां कृत्वा, तस्मै पुण्यासनं ददातु, यत् स्तुत्यं, रमणीयं, दुर्लभं, शोभनं च। एषा गङ्गाजलस्य शुद्धता, या सर्वैः पूज्यते, काम्यते च। जाह्नवीजलं पुष्पैः, चन्दनेन, दूर्वया, अन्यैश्च द्रव्यैः समलङ्कृतम्। सुगन्धितं तैलं, आमलकीजलस्य सुरभितं वारि च, मालयाचलसमुत्थानां वृक्षाणां रसानां च माधुर्यं दत्तम्। या लोचनरूपिणी, तमोनाशकारिणी, विविधरूपद्रव्याणां, नानारससम्पन्नानां च अर्घ्यरूपं तद् अर्पितम्। एवं श्रीलक्ष्म्याः महात्म्यं, पूजनविधिं, ध्यानं च, भगवता प्रतिपादितम्।