सर्वे देवाः ब्रह्मणा सह प्राग्रमुख्या तं परमेश्वरं शिरसा भूमौ नताः सस्मरुः। ततो ब्रह्मा स्वयं कृताञ्जलिः सस्मार, यथा स एव तदानीं घटितानि कार्याणि समुपवर्णयामास। तत्र स देवगणान् दुःखेन पीडितान् भीतेन च मनसा निरीक्ष्य, तेषां तेजोविभूतिविहीनान्, लक्ष्मीहीनान्, सेवकपरिवृतान्, अवसन्नवेषधरान् अपश्यत्। तदा नारायणः प्रीत्या प्रोवाच— अहं लक्ष्मीं स्थिरां वृद्धिं च परमां श्रीं वः दास्यामि। मम वचांसि समयोचितानि शृणुत। असंख्येयाः प्रजाः लोके मम एव वशे नित्यं सन्ति। ये मम भक्तेषु वा मद्भक्तेषु च कोपं कृत्वा अनियन्त्रिताः स्युः, ते मम वशे एव पतन्ति। दुर्वासा नाम शंकरांशसम्भूतः, स च मम भक्तः वैष्णवः अस्ति। यत्र शंखध्वनिः नास्ति, न तु तुलसीदलेन वा शिलया वा पूजनं, यत्र मम भक्तानां निन्दा भवति, यः मयि भक्तिहीनः, मूढः, हरिवासरे भुक्तिम् आचरति; यः मम नाम विक्रयति, स्वकन्यां विक्रयति; यः पापिनां गृहम् उपविशति, शूद्रश्राद्धे भोजनं करोति; शूद्रेषु यः शवदाहकः, अशुभः अश्वविक्रीणः; यः शूद्राय पचति, गोपाला ब्राह्मणः; यः यवनसेवकः ब्राह्मणः, देवालयपुजकः, शूद्रपुरोहितः; विश्वासघातकः, मित्रघाती, नरहन्ता, कृतघ्नः; यः ब्राह्मणः अशुद्धहृदयः, क्रूरः, परनिन्दकः; यः ब्राह्मणः परस्त्रीपुत्रः, महापापी, तस्य पतिः; यः नखैः तृणच्छेदकः, भूमिं नखैः खनति; यः द्विवारं सूर्ये उदिते भोजनं करोति, दिवास्वप्नं करोति, स अश्व इति कथ्यते; यः ब्राह्मणः सदाचारविहीनः, शूद्रात् दानं गृह्णाति; यः तैलयुक्तपादः, नग्नस्वप्नः, अल्पविद्यः; यः तैलकृतशिराः स्नात्वा अन्याङ्गं स्पृशति; व्रतानुष्ठानव्रजितः, उपवासत्यागी, सन्ध्योपासना वर्जयन्, अशुचिः ब्राह्मणः— एते सर्वे मम प्रसादस्य पात्राः न भवन्ति। यत्र हरिपूजनं, हरिसंकीर्तनं, यत्र कृष्णस्य वा भक्तस्य वा कीर्तनं, यत्र शंखध्वनिः, शिलातुलसीपूजनं, यत्र शिवलिङ्गस्य पूजनं, शुभाशिवस्तवः, यत्र ब्राह्मणसेवा, ब्राह्मणानां शुभभोजनं— तत्र मम प्रसादः विशेषतः वर्तते। एवं सर्वेभ्यः देवगणेभ्यः श्रीपतिः रामां प्रति अपि वचः उवाच। ततो विश्वेश्वरः तां लक्ष्मीं समुपदिश्य, पुनः ब्रह्माणमपि संबोध्य वचनं प्रोवाच। एवं उक्त्वा श्रीलक्ष्मीवल्लभः प्रभुः तत्रैव अन्तर्धानमगात्, ऋषे। अथ मन्दराचलः मन्थानः अभवत्, कूर्मः पात्रीरूपेण उपन्यस्तः। तत्रैव धन्वन्तरिर्जातः, सुधा च उत्पन्ना, इच्छितः अश्वः उच्चैःश्रवाः अपि। तदा सा लक्ष्मीः वनमालां समुद्रशायी विष्णवे दत्तवती, ऋषे। सा देवैः, ब्रह्मणा, शंकरैः च पूजिता, स्तूता च अभवत्। देवाः अपि तदा भीषणदैत्यैः हृतानि स्वानि लोकानि पुनः प्राप्तवन्तः। एवं श्रीलक्ष्म्याः सर्वमुत्तमं चरितं सम्यक् कथितम्।