इन्द्रगुरुः स्वयम् सर्वशक्तिमान् ब्रह्माणं जगदुत्पत्तिकर्तारं सम्प्रति कथां निवेदयामास। तदा ब्रह्मा उवाच— “भृगुसुतस्य त्वं शिष्यः, स्वयञ्च देवानां प्रभुः असि। अस्य मातामहः दक्षः, स विष्णुभक्तः महाशक्तियुक्तश्च। मातरं तु पतिव्रतां, पितरं शुद्धं जितेन्द्रियं च, अस्य विद्मः। जनः पितुः दोषैः तथा मातामहस्य अपि दोषैः प्रभावितः स्यात्। भगवाञ्छ्रीहरिः सर्वात्मा सर्वेषां देहेषु स्थितः। मनः, इन्द्रियाधिपः, ज्ञानं च एतानि सर्वाणि शङ्करस्यैव रूपाणि। निद्रा चान्याश्च शक्तयः, एताः प्रकृतेः अंशाः सन्ति। यदा आत्माधिपः शरीरात् निर्गच्छति, तदा सर्वाः शक्तयः शीघ्रं अनुगच्छन्ति। अहं, शिवः, शेषः, विष्णुः, धर्मः, महात्मा, विराट् च— यः कश्चन भगवत्पादपद्मयोः पुष्पेण पूजयति, शिवेन सह— तस्य यस्य शिरसि कृष्णपादपद्मात् पतितं पुष्पं स्थाप्यते— तं भाग्येन मोहितः, भाग्यं हि महद्बलवत्तरम्। यः श्रीपतिं सर्वैः पूज्यमानं कृष्णं न पश्यति— स यन्म पूर्वं शतयज्ञैः दीक्षया च प्राप्तवान्— तत् सर्वं हीयते। अतः त्वं गुरुणा सह मया च वैकुण्ठं गच्छ। एवं ब्रुवाणं ब्रह्माणं सर्वदेवसंघैः सह गत्वा, ते तत्र परमं ब्रह्म, श्रीभगवन्तं सनातनं ददृशुः। स दशकोटिसूर्यसमप्रभः आसीत्। तं सरस्वत्याः चतुर्भुजैः परिचारकैः स्तुतं प्रणम्यमानं च दृष्ट्वा, ब्रह्ममुख्याः सर्वे देवा शिरसा भूमौ प्रणेमुः। स्वयं ब्रह्मा कृताञ्जलिः कृतान्तं वृत्तान्तं निवेदयामास। स तत्र देवगणं ददर्श, दुःखेन पीडितं, भीतेन चाकुलितं। तेषां तेजः श्रीश्च नष्टे, सेवकैः परिवृताः अपि विवर्णा अभवन्। तदा नारायणः उवाच— “अहं वः श्रीं दास्यामि, अचला चोत्तमा लक्ष्मीः। यथासमयं मम वचनानि शृणुत। अनन्तजनाः मम वशे लोके सदा वर्तन्ते। यः मम भक्तेषु वा मयि भक्तेषु च कोपं करोति— स दण्डं प्राप्नोति। दुर्वासा शङ्करस्यांशः, स च मम भक्तः वैष्णवः। यत्र शङ्खध्वनिः नास्ति, तुलसीपुष्पवापि पूजनं नास्ति, शिलायाः पूजनं नास्ति— यत्र मम भक्तानां निन्दा भवति— यः मयि भक्तिरहितः, मूढः, हरिवासरे भोजनं करोति— यः मम नाम विक्रीणाति, आत्मनः कन्यां विक्रीणाति— यः पापिनां गृहे प्रविशति, शूद्रश्राद्धभोजनं करोति— शूद्रेषु शवदाहकः, दारिद्र्ययुक्तः अश्वविक्रेता— शूद्राणां पाचकः, वृषवाहकः ब्राह्मणः— यवनसेवकः ब्राह्मणः, देवालयपुजकः, शूद्रपुरोहितः— विश्वासघातकः, सुहृद्वधकः, नरहन्ता, कृतघ्नः— अशुद्धहृदयो ब्राह्मणः, क्रूरः, परनिन्दकः— परस्त्रीसुतः ब्राह्मणः, महापापी, तस्य पतिः च— एते सर्वे मम कृपायाः अर्हा न भवन्ति।” एवं श्रीनारायणेन उक्तं श्रुत्वा, देवगणाः ब्रह्मणा सह तं परमेश्वरं पुनः प्रणेमुः।