पुष्करतीर्थे च सूर्यक्षेत्रे दानस्य फलं लक्षलक्षगुणं भवति। सामान्यब्राह्मणाय दत्तं तत्तुल्यं फलं दातारः लभन्ति। किन्तु विष्णुमन्त्राराधनाय व्यग्रस्य विदुषः भक्तस्य दानं करोडगुणं फलम् ददाति। यथा दण्डेन, सूत्रेण, पात्रेण वा जलस्य योजनेन, एवं कर्मसूत्रेण सृष्टिकर्ता फलं ददाति। स एव त्रैलोक्यस्य सृष्टिकर्ता, विधाता, रक्षकः, पोषकः च। संसारचक्रे महाप्रसङ्गे ये मधुसूदनं स्मरन्ति, तेषां आत्मा देवेश्वरं आलिङ्गयति। एवं उक्त्वा, नारायणः उवाच — बृहस्पतिमुख्या देवगणाः समेता शीघ्रं ब्रह्मलोकं गताः, तत्र पद्मजं ब्रह्माणं दृष्टवन्तः। देवानां गुरुः बृहस्पतिः ब्रह्मणः समक्षं सर्वं वृत्तान्तं निवेदयामास। ब्रह्मा उवाच — त्वं बृहस्पतेः शिष्यः, स्वयमेव देवाधिपः। तस्य मातामहः दक्षः विष्णुभक्तः महाबलश्च। तस्य माता पतिसंनिष्ठा, पिता शुद्धः जितेन्द्रियः च। मनुष्यः पितृदोषैः तथा मातामहदोषैः प्रभावितः भवति। भगवान् सर्वात्मा सर्वदेहे स्थितः। मनः, इन्द्रियेशः, ज्ञानं च शंकरस्य स्वरूपाणि। निद्रा शक्तयः च, सर्वे प्रकृत्याः अंशः। आत्माधिपः शरीरेण निर्गच्छति, तदा सर्वशक्तयः शीघ्रं अनुसरन्ति। अहं, शिवः, शेषः, विष्णुः, धर्मः, महात्मा, विराट् — ये कृष्णस्य पद्मपादौ पुष्पैः पूजयन्ति, शंकरः अपि। तद् पुष्पं यः कृष्णपादपद्मात् पतितं, यस्य शिरसि स्थाप्यते। त्वं दैवेन मोहितः, दैवं महाबलवत्त्वं अस्ति। यः लक्ष्मीपतिं कृष्णं सर्वैः पूजितं न मन्यते, यत् पूर्वं शतयज्ञैः दीक्षया च प्राप्तम्, तद् त्वया लब्धम्। अधुना मया सह तव गुरुणा च वैकुण्ठं गच्छ। एवं उक्त्वा, ब्रह्मा समस्तदेवगणैः सह, तत्र गत्वा परमब्रह्मणं, भगवन्तं, नित्यं ददर्श। स दशकोटिसूर्यसमप्रभः आसीत्। सरस्वत्याः चतुर्भुजैः परिचारकैः स्तुतः नमितः च। सर्वे देवाः ब्रह्मणायुक्ताः शिरः भूमौ विनम्य नमस्कृतवन्तः। ब्रह्मा स्वयं अञ्जलिं कृत्वा, कृतं वृत्तान्तं निवेदयामास। स देवगणं दुःखितं, भयाकुलं च अपश्यत्। तैः विहीनतेजः, लक्ष्म्यविहीनः, परिचारकैः परिवृतः, नग्नरूपः अभवत्। नारायणः उवाच — अहं वः अक्षुण्णां वर्धमानां परमश्रीं लक्ष्मीं दास्यामि। यथासम्भवम् मम वचनानि शृणु। अनन्तजनाः लोके सदा मम अधीनाः। यः मम भक्तेषु वा मयि भक्तेषु अनियन्त्रितः क्रुद्धः भवति, स दण्डं प्राप्नोति। दुर्वासा शंकरस्य अंशः, वैष्णवः, मम भक्तः।