नरश्रेष्ठ, दानस्य विषयेषु एकस्मिन स्थले वस्तुनां दानं यथा समं फलम्, तथा एकस्मिन पात्रे दातुः फलम् यावत्पदार्थं समं भवति। यथा धान्यं फलं ददाति, अल्पं वा अधिकं वा, तथा सामान्यदिने ब्राह्मणाय दानं समं फलम् यच्छति; किन्तु चातुर्मास्ये वा पूर्णिमायां तस्य फलम् अनन्तम् भवति। चन्द्रग्रहणे तु फलम् कोटिगुणं भवति। अक्षयकाले तु फलं अनन्तम् अक्षयम् च कथ्यते। यथा दाने, तथा स्नाने, जपने, पुण्यकर्मणि च फलं भवति। सामान्यस्थले ब्राह्मणाय दानं समं फलम् ददाति; गङ्गायां तु कोटिगुणं, नारायणक्षेत्रे तु अक्षयम्। विष्णोः देवालये अपि कोटिगुणं फलं भवति। पुष्करे सूर्यक्षेत्रे च दशशतसाहस्रगुणं फलं अस्ति। सामान्यब्राह्मणाय दानं समं फलम्, किन्तु विष्णुमन्त्राराधने व्यग्राय ज्ञाय भक्ताय कोटिगुणं फलं भवति। यथा दण्डेन, सूत्रेण, पात्रेण, वारिणा च दानं, तथा कर्मसूत्रेण स्रष्टा फलं ददाति। स्रष्टा, विधाता, रक्षिता, धारयिता च त्रैलोक्यस्य सः। महाप्रसङ्गे संसारचक्रे यः मधुसूदनं स्मरति, स आत्मा देवेशं आलिङ्गति। एवं उक्त्वा, नारायणः उवाच—बृहस्पतिप्रमुखाः सर्वे देवगणाः शीघ्रं ब्रह्मलोकं गत्वा पद्मजं दृष्टवन्तः। देवगुरुः तत्र घटनां महात्मने स्रष्ट्रे निवेदितवान्। ब्रह्मा उवाच—त्वं बृहस्पतेः शिष्यः, स्वयं च देवेशः। तस्य मातामहः दक्षः विष्णुभक्तः महाबलश्च। तस्य माता पतिसंनिष्ठा, पिता शुद्धः जितेन्द्रियः च। पुरुषः पितुः दोषैः तथा मातामहस्य दोषैः प्रभावितः भवति। भगवन् अन्तरात्मा सर्वेषां शरीराणां मध्ये स्थितः। मनः, इन्द्रियेशः, ज्ञानं च शङ्करस्य रूपाणि। निद्रा अन्यशक्तयः सर्वा प्रकृतेः अंशाः। आत्मनः स्वामी शरीरात् निर्गच्छति, सर्वशक्तयः ततः शीघ्रं अनुगच्छन्ति। अहं, शिवः, शेषः, विष्णुः, धर्मः, महात्मा, विराट् च, ये कृष्णस्य पद्मपादौ पूजयन्ति पुष्पेण, शिवेन च। तद् पुष्पं यः कृष्णपादपद्मात् पतितं, यस्य शिरसि स्थाप्यते—स भाग्यवशात् मोहितः, भाग्यं हि महद् बलवत्तरम्। यः लक्ष्मीनाथं कृष्णं सर्वैः पूजितं न मन्यते—यत् पूर्वं शतयज्ञैः दीक्षया प्राप्तम्, तत् अधुनैव त्वं मया गुरुणा च सह वैकुण्ठं गच्छ। इति ब्रह्मा सर्वैः देवगणैः सह उक्त्वा, तत्र गत्वा परमं ब्रह्म, भगवन्तं, सनातनं दृष्टवन्तः। स दशबिलियनमध्याह्नसूर्यप्रभः आसीत्। सः सरस्वत्या, चतुर्भुजैः परिचारकैः स्तुतः प्रणमितः च।