अश्विनी, भरणी, कृत्तिका, रोहिणी, पुष्या, आश्लेषा, मघा, पूर्वफल्गुनी, उत्तरफल्गुनी, ज्येष्ठा, मूला, पूर्वाषाढा, उत्तराषाढा, पूर्वाभाद्रपदा, उत्तराभाद्रपदा, रेवती च — एताः सर्वाः नक्षत्ररूपेण सोमस्य प्रियतमा भगिन्यः स्मृताः। ताः सर्वाः भगिन्यः सदा स्नेहेन सोममात्मवशं नीतवन्त्यः। ताः पूजिताः भगिन्यः पितरं दक्षं समुपेत्य स्नेहपूर्वकं वचनं ऊचुः। तदा दक्षः क्रुद्धः सन् मन्त्रेण सोमं शप्तवान्। तस्मात् सोमः प्रतिदिनं क्षयरोगेण पीडितः सन् क्षीणश्च दुःखितः अभवत्। क्षीणं दुःखितं च सोमं शरणागतं दृष्ट्वा शङ्करः तं पश्यन्। शर्वः तं सोमं क्षयरोगात् मोचयित्वा स्वस्य ललाटे स्थानं दत्तवान्। शिवः तं शिरसि स्थापयित्वा 'चन्द्रशेखर' इति ख्यातिं प्राप्तवान्। यदा सोमः रोगात् विमुक्तः अभवत्, तदा दक्षस्य कन्याः पुनः शोकात् बाष्पपूर्णाः अभवन्। ताः उच्चैः रुदन्त्यः भूमौ पतिताः पुनः पुनः स्वशरीरं ताडयन्त्यः दुःखिताः। ताः दक्षस्य कन्याः पितरं प्रति ऊचुः—"पितः, अस्माकं सौभाग्यं भवतु, यतः अस्माकं धर्मपतिः नष्टः। यथा नेत्रं सदा विवृतं सन् अपि, हे प्रिय, जगत् अन्धकाररूपं दृश्यते। स्त्रीणां पतिः एव पन्थाः, पतिः एव प्राणः, पतिः एव धनं। स्त्रीणां नारायणः एव पतिः, पतिव्रता धर्मः सनातनः। सर्वतीर्थस्नानं, सर्वयज्ञेषु दानं, देवानां पूजनं, उपवासः, सर्वाणि तपांसि — एतानि सर्वाणि अपि पतिसेवाया: तुल्यं न स्यात्। बन्धुषु सर्वेषु स्त्रीणां पुत्रः प्रियतमः। या स्त्री दुष्टकुले जाता, सा सदा पतिं द्वेष्टि। पतितः, रोगी, पापी, दरिद्रः, गुणहीनः वा — यः पतिः, तं या स्त्री द्वेष्टि परित्यजति, सा स्त्री दिवानिशं कृमिभिः श्वभिः च खाद्यते। दश लक्षजन्मानि गृध्रत्वं, शतजन्मानि शूकरत्वं लभते। ततः पूर्वकृतैः कर्मभिः यदि योगः स्यात्, तदा मानवत्वं लभते। हे सृष्टिकर्तुः पुत्र, अस्मभ्यं प्रियं पतिं देहि, यः कामान् पूरयेत्।" एवं कन्यानां वचनं श्रुत्वा दक्षः शिवस्य समीपं गतवान्। दक्षः तासां वरं दत्त्वा करुणासिन्धुं शिवं प्रति वाक्यमुवाच। स उवाच—"मम पुत्रीणां पतिः प्राणेभ्यः अपि प्रियः। यदि त्वं मम जामातरं सोमं न दास्यसि..." इति। तदा दक्षस्य वचनं श्रुत्वा करुणामयः शिवः प्रत्युवाच—"मया शरणागतं सोमं त्यक्तुं न शक्यते।" शिवस्य वचः श्रुत्वा दक्षः शप्तुम् उद्यतः अभवत्। तस्मिन्नेव काले श्रीकृष्णः वृद्धब्राह्मणरूपेण तत्र प्रादुरासीत्। सः सनातनब्रह्मा तयोः शुभाशिषः दत्त्वा प्रकाशमानः अभवत्। तदा भगवान् उवाच—"रक्षस्व आत्मानं, हे दक्ष, सोमं देवेशाय दत्त्वा धर्ममाचर। त्वं तपस्विनां श्रेष्ठः, शान्तः, वैष्णवानां प्रमुखः। दक्षः क्रुद्धः, दुरत्ययः, तेजस्वी, ब्रह्मपुत्रः।" नारायणस्य वचनं श्रुत्वा शङ्करः स्वयम् अवहस्य स्थितवान्।