सः तत्र दुःखितबान्धवांश्च, केचन च विना बान्धवैः जनान् अपश्यत्। तां शत्रुभिः पीडितां दृष्ट्वा, वाक्पतिं समुपससार। सः तदा गङ्गायाः वारिण्यां स्थितं समाधिसंयुक्तं परं ब्रह्म अपश्यत्। तस्य नेत्रे अश्रुपूर्णे, रोमाञ्चितः, परमसुखेन पूर्णः आसीत्। सः बान्धवानां श्रेष्ठः, गर्विणां च उत्तमः आसीत्। गुरुम् जपन्तं दृष्ट्वा, देवानां पतिः तत्रैव स्थितवान्। पद्मपादयोः प्रणम्य, पुनः पुनः सः उच्चैः रुरोद। पुनः एकदा मया लब्धं वरम्—यः मनीषिभिः अपि दुर्लभः—इति सः अवदत्। शिष्यस्य वचनं श्रुत्वा, धर्मज्ञः सत्त्ववान् च बृहस्पतिः उवाच—"यो धर्मविद् सः कदापि क्लेशे न बिभेति। सम्पद्विपदौ स्वप्नवत् नश्वरौ। सर्वेषां प्राणिनां सदा जन्मनि जन्मनि विचरति। स्वकर्मणः फलं सर्वत्र अनुभवति, भारत। न किञ्चित् कर्म अयुक्तं भवति, कोटिजन्मसु अपि। एवं वेदवचनं कृष्णेन परमात्मना उक्तम्। जन्मान्तरभोगे समाप्ते, सर्वकर्मिणां फलम्। कर्मणैव ब्रह्मशापः, कर्मणैव शुभाशिषः। कोटिजन्मार्जितं कर्म प्राणिनां अनुसरति। कालदेशपात्रविपर्यये फलेषु भेदः। एकस्मिन्नेव दिने वस्तुदानं समं फलं। एकत्र दाने, नृपश्रेष्ठ, तद्वत् समं फलं। एके पात्रे दाने दातुः समं फलं, यद्यद्वस्तु। यथा धान्यं अल्पं वा अधिकं वा फलं ददाति। सामान्ये दिने ब्राह्मणाय दानं समं फलं, चातुर्मास्ये पूर्णिमायां च अनन्तफलं। चन्द्रग्रहणे तु फलं कोटिगुणं, अक्षये अनन्तं च शाश्वतम्। यथा दाने, तथा स्नाने जप्ये पुण्यकर्मसु। सामान्ये स्थले ब्राह्मणाय दानं समं फलं। गङ्गायां तु कोटिगुणं, नारायणक्षेत्रे अक्षयम्। विष्णोः मन्दिरे तु कोटिगुणं, पुष्करे सूर्यक्षेत्रे च शतसहस्रगुणम्। सामान्ये ब्राह्मणे दानं समं फलं, परन्तु विष्णुमन्त्राराधने स्थिते पण्डितभक्ताय कोटिगुणं फलं। यथा दण्डेन सूत्रे पात्रे जलदाने च, तथा कर्मसूत्रेण सृष्टिकर्ता फलं ददाति। सः एव स्रष्टा, विधाता, रक्षिता, धारयिता त्रैलोक्यस्य। महतीं विपत्तौ संसारचक्रे यः मधुसूदनं स्मरति—" एवं उक्त्वा आत्मा देवानां पतिं समालिङ्ग्य तस्थौ। नारायणः उवाच—"बृहस्पतिप्रमुखाः सर्वे देवगणाः शीघ्रं ब्रह्मलोकं गत्वा पद्मयोनिं अपश्यन्।