योऽयं क्रोधमदवर्जितः संन्यासीति कथ्यते। यः अन्नमुपयाचितुं न इच्छति, स एव संन्यासीति निगदितः। यः काष्ठं वा स्त्रीं वा न स्पृशति, स भिक्षुः इति निर्दिष्टः। एतेषां विपरीते तु विनाशः स्यात्, च नरकयोनि-भयमुद्भवति। देवयोनि वा वराहयोनि वा गर्भे दुःखं तु सममेव, देव! गर्भस्थः सर्वे शतजन्मकृतानि कर्माणि स्मरन्ति; देवः वा कीटः वा, प्रत्येकः स्वदेहं यत्नेन रक्षति। यदा शुक्रं गर्भे पतति, पुरुष! तदा यदि रक्तं अधिकं, मातृसदृशः बालः भवति; अन्यथा पितृरूपः स्यात्। सूर्ये वा मङ्गले वा बृहस्पतौ जन्म यदि, तदनुसारं बालः जातः। प्रथमभागे जन्मस्य अल्पायुषः स्यात्; चतुर्थभागे दीर्घायुषः, क्षणानुसारः। यथा जन्मक्षणः, तथा प्रसवः। एकस्यां रात्रौ गर्भः सञ्जायते, प्रतिदिनं वृद्धिं गच्छति। त्रिमासे मांसपिण्डरूपः भवति, हस्तपादाद्यविहीनः। षष्ठे मासे प्राणचेष्टा उद्भवति, तत्वविद्। अशुचिस्थाने स्थित्वा, मातुः खाद्यपानं भुङ्क्ते। एवं चतुर्मासं परमदुःखं सहनं कृत्वा, दिशः स्थलं कालं च न जानाति, विष्णुमायया मोहितः। पराधीनः, तु मक्षिकादीनपि निवारयितुं शक्तो न भवति। स्तनस्थः अन्धः, इच्छानिर्देशनं कर्तुं असमर्थः। शैशवे दुःखं अनुभूय, पुनर्यौवनं प्राप्नोति। तत्र तु क्षुधा, काम, पीडया च क्लिश्यते, नानाविपर्ययैः आवृतः। यावत् शक्तिः तावत् सम्मानितः। वृद्धावस्थायामत्यन्तमूढः, बहुश्रवः च भवति। तदा तस्मिन्स्थिते, पुनः पुनः शोकमुपलभते। स चिंतयति—"यदि पुनः भारतजन्ममानवयोनि मे लभ्येत" इति। एवं मनसि चिन्तयन्, मूढः, देव, यमदूतं पाशदण्डधरं पश्यति। स बलवान्, भयङ्करः, उपायैः दुष्प्रतिकारः। तस्य दर्शनमात्रे, महाभयेन मूत्रपुरीषं विसृजति। यमस्य दूतः, अंगुष्ठमात्रं पुरुषं गृहित्वा, आत्मा गत्वा यमं पश्यति, धर्मविज्ञं। स धर्माधर्मविवेकी, सर्वज्ञः, सर्वदिशं पश्यन्। अग्निशुद्धवस्त्रधारी, रत्नाभरणैः शोभितः। श्रीकृष्णनाम जपति, शुद्धस्फटिकमालया। तस्य स्वरः भावनया गद्गदः, नेत्रे अश्रुपूर्णे, सर्वान् समं पश्यति। स्वतेजसा दीप्तः, दर्शनीयः, विवेकी च। पुण्यात्मनाम् शान्तरूपः, पापिनां भयङ्करः। चित्रगुप्तस्य निर्णयेन, प्रत्येकः स्वकर्मानुसारं फलम् प्राप्नोति। एवं आगतागतानां जीवेषु विरामः नास्ति।