शतसहस्रं पुरुषाणां, शतं पितृणां, मातामहस्य च तथा—एतेषां संख्या विशेषतः निर्दिष्टा। भ्राता, भार्या, शिष्यः, सेवकः, आत्मा, सहयात्री, गुरुपत्नी, गुरुपुत्रश्च—एते सर्वे मन्त्रग्रहणमात्रेणैव जीवन्मुक्तिम् आप्नुवन्ति। यः तु दीक्षया विना वर्तते, स अनन्तजन्मसु तथा एव स्थितो भवति। स्वकर्मानुसारं सप्तजन्मानि देवतासु सेवां कृत्वा, त्रिजन्मसु सूर्यसेवया शुद्धिं प्राप्नोति। त्रीणि जन्मानि तं सेवित्वा विघ्नैः विमुक्तो भवति। ततः, ज्ञानदीपेन समाहितचित्तः पण्डितः चिन्तयति—प्रकृतिं विष्णुमायां दुर्गां च दुःखनाशिनीं, वाग्रूपिणीं सरस्वतीं, लक्ष्मीं, भद्रां, कृष्णप्रियां च तत्त्वमयीं। तस्या अनुग्रहेण सः प्राज्ञो भूत्वा ज्ञानानन्दं प्राप्नोति। शिवं मङ्गलस्वरूपं, मङ्गलप्रदं, मङ्गलकारणं च, सः चिन्तयति। सः सुखमोक्षप्रदः, सर्वसम्पदां दाता। स्वलीलया सः इन्द्रत्वं मनुत्वं वा दातुं समर्थः। त्रीणि जन्मानि तं पूज्य, सुलभं तस्य प्रसादं प्राप्य, वरदस्य वरप्रसादेन निश्चितं हरौ भक्तिं लभते। शुद्धज्ञानदीपप्रज्वलितः सत्यमेव प्रकाशते। करुणासिन्धोः कृपया शुद्धं विज्ञानं लभते; यत्र शरीरमन्त्रग्रहणं भवति, तत्रैव भारतवर्षे सः तदेव शरीरं परित्यज्य दिव्यं रूपं धारयति। परमानन्देन युक्तः, मोहादिभिः विमुक्तः, पुनः न मातुः स्तनं पिबति, न वा पूर्ववत् मातुः स्तनं गृह्णाति। स्वधर्मनिष्ठिनां संन्यासिनां पुनर्जन्म नास्ति। एष धर्मः स्रष्ट्रा तीर्थसेविनां संस्थापितः। व्रतनिष्ठः उपवासपरायणश्च विष्णोः सेवकः उच्यते। यस्य मनः सदा समं, संन्यासी सः कथ्यते। यो नित्यं परिव्राजकः, एकत्र न वसति, सः संन्यासी उच्यते। यः किञ्चित् अपि न याचते, सः संन्यासी उच्यते। यो नित्यं नारायणं ध्यायति, सः संन्यासी उच्यते। यः सर्वं ब्रह्ममयं पश्यति, सः संन्यासी उच्यते। यः कोपमदवर्जितः, सः संन्यासी उच्यते। यः न भिक्षां याचते, सः संन्यासी उच्यते। यः न काष्ठं न स्त्रियां स्पृशति, सः भिक्षुः। विपरीते तु नाशः, नरकजन्मभयम् अपि जायते। देवयोनि वा वराहयोनि वा, गर्भे दुःखं समं भवति, हे देव। गर्भे सर्वे शतजन्मकृतं कर्म स्मरन्ति; देवः वा कृमिः, स्वशरीररक्षणाय यत्नं करोति। गर्भे शुक्रं पतति, हे पुरुष, यदि रक्तं अधिकं, तदा मातृसदृशः, अन्यथा पितृरूपः जायते। यदि सूर्ये, भौमे, गुरौ वा जन्म, तदा तदनुसारं बालकः जायते। यः प्रथमे पादे दिवसस्य जायते, सः अल्पायुषः भवति।