शास्त्रेषु, हे मुनिश्रेष्ठ, द्वे एव मार्गे निर्दिष्टे स्तः। प्रथमे, सर्वभूतानि कर्ममार्गे प्रवर्तन्ते, यः दुःखस्य कारणं भवति। लोका हि लोभेन, यत् प्रारम्भे मधुरं, अन्ते तु दुःखकरं, तदेव सुखमिति मन्यन्ते। एवं, अनन्तानि जन्मानि हर्षेण भ्रमन्तः, ततो, केनचिद् पुण्योपचये, श्रीकृष्णस्य कृपया, साधुसङ्गमवाप्तिः भवति। तत्र, शुद्धिप्रदीपेन युक्तः सत्पुरुषः मोक्षमार्गं दर्शयति। बहूनां जन्मनाम् अर्हणया, तपसा, उपवासेन च, एष मार्गः गुरोः मुखात् श्रुतः, उपदेशकाले। भाग्ययोगेन, क्लेशसमये, ज्ञानसागरः दत्तः। अतः, हे ज्ञानसागरे, दुःखितस्य मम बन्धो, त्वं कृपां कुरु। इन्द्रवचनं श्रुत्वा, मुनिवरगुरुः सस्मितम् आह। दुर्वासाः उवाच—आदौ दुःखबीजं, अन्ते तु सुखदं; एष एव स्वगर्भजन्मदुःखविनाशकारणम्। कर्मवृक्षस्य अंकुरच्छेदहेतुः, सर्वत्र मोक्षदायकः च। दानेन, तपसा, व्रतेन, उपवासेन वा, इच्छाकृतकर्ममूलं सम्यक् छेत्तव्यं। यत् कर्म कुर्वीत, तत् सात्त्विकं, न स्वार्थयुक्तं स्यात्। एष एव संसारबद्धानां मोक्षः, विमुक्तिरिति प्रसिद्धः। उत्तमदेहं प्राप्य, ते सदा सेवा कुर्वन्ति। वैष्णवाः मोक्षं हरिसेवारूपं च अन्यद् इच्छन्ति। विष्णोः स्मरणं, कीर्तनं, पूजनं, पादसेवनं च, तस्य पादोदकपानं, मन्त्रजपविशेषः च—एतत् सर्वं मृत्युञ्जयस्य ज्ञानं मया मृत्युञ्जयात् प्राप्तम्। स एव जन्मदाता, स एव गुरु, स एव साधूनां परममित्रम्। यः श्रीकृष्णसेवायाः अन्यं मार्गं दर्शयेत्, तस्य मार्गः न श्रेयः। श्रीकृष्णनाम सदा लोकरक्षाकरं भवति। तस्मात्, तेषां कालोऽपि नश्यति, मृत्युः रोगमात्रं भवति। ब्राह्मणो वा, नीचकुले जातो वा, यदि कृष्णमन्त्रं पूजयेत्, स पूजितः ब्रह्मणा, मधुपर्कादिभिः। ज्ञानसारः, तपःसारः, ब्रह्मसारः, परममङ्गलम् इत्येतत्। ब्रह्मादिभ्यः तृणपर्यन्तं सर्वं मिथ्यैव। एष एव परमसुखदः, भोगदः, परममोक्षदः च। योगिनां, सिद्धानां, तपस्विनां, तपःपराणां च, केवलं भस्मस्पर्शेन पापं नश्यति। तस्मात्, रोगाः कम्पन्ते, पापानि, भयानि च। संसारबन्धनं, दैवकृतकारागारे, यावत् स्थायि, तावत् कर्मफलरूपशृङ्खलाछेदकारणं भवति। एष एव गोलोकमार्गस्य सोपानम्, मोक्षबीजकारणम्। सर्वतपसां सारः, युवानामपि साधनम्। दानानां, स्नानानां, यज्ञानां च, हे पुरन्दर, एष एव श्रेष्ठः।